Hevzi Zeqiri

Rrugëpërshkrim - Në kodrat e shumë shkelura 19.09.2010

2010-09-19T12:24:00.000-07:00

Hevzi ZEQIRI

Udhëtimet e njerëzve nga vendi në vend zënë vend të mirë në brendësinë e njeriut, ai qetësohet, njëkohësisht është edhe më i freskët, më i kuptueshëm rreth mentalitetet e njerëzve. Një batutë thotë se uji që ec pihet.
Sidoqoftë, shkuarja në një vend që rrallë vizitohet, në të sotmen, të bën krenar për të kaluarën. Të kaluarën që ato kodra na e flisnin ishte dashamirëse.

Në mengjesin e sotëm, me një makinë transporti u nisëm në një fshat të karadakut. Vetëm prezenca e gjith atyre djemve në një vend më ngrohte shpirtin më dashuri. Të gjithë të njohur, të gjithë të përgatitur për një udhëtim të tillë, vizitues të rrafsheve të fshatit që na priste.
Kjo ngrohje nuk mbaroi me kaq, vazhdoi edhe me tej. Në makinë, derisa udhëtonim nëpër asfalt gjithcka ishte në rregull, kur dolëm në udhë të paasfaltuar pluhuri i rrugëve të karadakut filloi të hynte brenda makinës dhe njerëzit filluan ta njohin atë pluhur sikur të ishte pjesë e tyre e përhershme. Të qeshurat nuk mungonin, llafet nuk ndaleshin, barculetat një pas një.

Me të arritur në vend shkuam të freskohemi në çeshmen e fshatit, çeshma e vjetër e fshatit ku dikur vajzat bujare kishin mbushur ujë të freskët për të rritur shtatet e tyre filiz të hollë e për të mbushur zemrat me dashuri.
Afër çeshmes takuam një çoban me dhent e tij. Sa bukuri të shohësh dhentë ashtu të tubuara ku kokat i kishin futur nën njëra-tjetrën për të mos ua rrahur rrezet e forta të diellit, zatën natyra e dhenve është e tillë e cila nuk ka ndryshuar asnjëherë qysh prej krijimit të tyre.

Shumë pak kohë më tej të gjithë zumë vend në një hije të vogël, nëpër sfungjerë, pastaj u hapën pijet që kishim marrë me vete.

Për të hapur kuriozitet tek ne për vendin në të cilin ishim, më i vjetri nga ne, filloi të na e tregojë disa beteja të luftetarëve shqiptarë në kodrat të cilat shiheshin. Vërtetë nga rrafshet ose livadhet e fshatit Allashec shihej kodra Bellavodë, ku mu në atë kodër ishte derdhë gjaku lum, për të mos thënë më shumë se në pushtimin e Trojës nga ushtria Greke. Rrëfimi i rrjedhshëm dhe emocional i folësit na e ngriti dëshirën e çlirimit nga ushtritë sllave edhe pse tashmë ishim të lirë.

Pas këtij momenti emocional katër shokë u ndamë nga grupi dhe filluam udhëtimin tonë nëpër kodrat të cilat i shiheshin nga livadhet. Ndjekëm planin që e bëmë dhe ia dolëm të shkojmë deri atje ku vendosëm. Gjatë ecjes nëpër kodra nuk mungonte as shoqërimi i gjarpërinjve e as ankesat e gjuetarëve të dhelprave dhe lepujve.

Gjatë udhëtimit vende-vende uleshim nëpër hije për të pushuar nga ankesat e dy shokëve që kishin kilogram pak më shumë se mesatarja!!!

Gjatë ecjes së mëtejshme dolëm para një stani të dhenve. Ishte vjetëruar shumë, vetëm sa nuk ishte rrëzuar edhe pse ende funksional. Mu rrëqeth lëkura kur mu kujtua se sa shumë stane kishte patur hic më pak se pesëdhjetë vite më parë. U ndjeva keq kur mendova se shumë njerëz kishin braktisur vendin e tyre, këtë vend të bukur, nga shtypjet e të tjerëve. Ah... sa shumë dhimbje ndjente mali për kallaballëkun e dikurshëm që ecte mbi të. Këtë e kuptova se dukej si i shkretë.

U kthyem në vendin që u vendosëm, ku ishte shtuar numri i vizitorëve të livadheve të Allashecës, falëm namazin, hëngrëm drekë ku mishi assesi nuk mungonte që e kishte sjellur njëri prej nesh si surprizë.
Nuk vonoi shumë, u bëmë gati dhe u nisëm për në shtëpitë tona në qytet.

E gjithë kjo u përshkrua si një vizitë e thjeshtë e rrafsheve dhe disa kodrave të karadakut të Kumanovës e që në të vërtetë ishte një piknik i thjeshtë relaksues, por për disa u bë shumë prekës.

Mbahu o mal i fortë, rri në këmbë se mos sot nesër do të kesh kallaballëkun për të cilin të kish marrë malli!

Ajo natë e dhembshur

2010-09-15T11:44:00.000-07:00

Hevzi ZEQIRI

Një natë të freskët vere

Duke shkuar në shtëpi

Udhës së njejtë si çdo herë

Që shumë çka i kalon përmbi

Duer andej e dyer këndej

Rreze hëne si rrallë herë

Lumturi e dashur shumë

Në këtë rrugë po bën lumë

Nga dera e një shpie bujare

Doli një fëmijë si me vrap

Në një gurë lëshoi sytë

Dhe u ul vajza e vogël duke qarë

Iu afrova me butësi

Që t’i flisja si njeri

T’i përgëdhel faqet e saja

E ta lus që të mos qaj

Ti them fjalë nga mesi i zemrës

Në mënyrë që ta qetësoj

Pa e frikësuar t’i afrohem

Çka i ka ndodhur ta mësoj.

Dal nga dal duke iu afruar

Duke dashur që të më kuptojë

Më shikoi me ata sy të bukur

Dhe vazhdoi duke qarë:

“Xhaxhi xhaxhi ku po shkon?

Babi në shtëpi nuk vjen dot.

Ai ka shkuar qysh moti

Se kam parë shumë gjatë kohë!

Rrëqethu lëkurë rrëqethu

Rri brenda lëkurës o njeri

Rri aty ku je dhe me butësi pyet:

“Vajzë e bukur, ku është babai yt?”

Më shikoi edhe një herë me sytë e saj

Hëna rrezoi mbi faqet si mollë.

Më tha: “Falëndero o xhaxha që vet nuk je,

Ka shumë kohë që jam jetime”.

Ia përkëdhela faqet e bukura

Lotët menjëherë mu rrokullisën

Dhe në vetë pyeta:

“A lejon njeriu që jetimi të ketë vështirësi?”

Deri kur ... ???

2010-08-31T12:16:00.000-07:00

Hevzi Zeqiri

Në jetën e jetëve ku njeriu frymon

Majen e kënaqësisë e shijon ashtu si vet dëshiron

E të kuptuarit e gabueshëm të saj

Është prej gabimeve më të mëdha

Në jetën e jetëve kur me Atë takohet

Zoti na ruajt, urdhëri për xhehenem degjohet

Nga këmbët deri në majë të kokës zjarri të kaplojë

Deri në palcë zjarri të depërtojë

E kur flokët të fillojnë flakërimin

Me duar njeriu mundohet ta gjejë shpëtimin

Do të qërohet koka dhe leshrat të shkrihen.

Kjo nuk është më e keqja

Ajo është kur ndjen aromën e trupit

As kjo nuk është më e keqja

Sa është frika ndaj Tij në atë jetë.

Është vonë, është vonë atëherë

Se mundësia iku, iku, iku e më nuk erdhi.

2010-08-11T05:22:00.001-07:00

Nga zemra në zemër barten ndjenjat e të qenurit i pasur a i varfër; kështu, sepse në të njejtën kohë të gjithë hamë; të gjithë fillojmë dhe të gjithë mbarojmë njekohësisht. – Hevzi Zeqiri.

2010-08-01T10:07:00.000-07:00

Asgjë nuk mund të nxirret nga asgjëja; gjithëcka mund të nxirret nga asgjëja. Nyja është dallimi Krijues\Lindës. - Hevzi Zeqiri.

Fjalët e bukuroshit

2010-07-31T16:48:00.000-07:00

Hevzi ZEQIRI

Në rrafshe me bubullimë

Në kodra me vetëtimë

Jetoj si kalorës i së vërtetës

Është pak punë se jam jetim

Do të ruaj vendin tim

Edhe pse armiqt e mi do të vijnë

Le të vijnë, le të vijnë të gjithë;

Le ta dijnë se nuk kanë kthim.

Jam këmbëzbathur, pa ushqim,

Mirë më quajnë se jamë femijë

“Luan” më thonë se jam trim

Kur luftoj për Zotin tim

Më dëgjoni, më dëgjoni

Le të vijnë të gjithë

Le të vijnë miq e armiq

Me dëgjoni se

Po këndoj për të shtrenjtën Palestinë.

2010-07-30T14:10:00.001-07:00

Pasqyrën e zgjedhim nga më të pastërtat, le ta zgjeshim mikun më të mirë që të na e pasqyrojë idealin tonë. – Hevzi Zeqiri.

MIKU I MIRË - 4

2010-06-24T11:02:00.000-07:00

Hevzi Zeqiri

Jeta pa këshillë është si gjuha pa fjalë,

Jeta pa art është po si kopshti pa fije bar.

Të shkurtë janë motet mikun pran kur ke,

Të gjatë shumë, kur s’bën gjë për të.

Mos paç mundësi të keqen t’ia varrosësh,

Mos të t’vij mërzi të mirën t’ia ofrosh

E aspak turp që të keqen troç t’ia thuash.

E mira më e mirë, këshillë t’i adresosh;

Me kusht që me të armik të mos bëhesh.

Miku im, im vëlla, pa dëgjoma veç një fjalë;

Artin bidat të mos e bësh, se t’çon në zjarr.

Ngul këmbë, të mos e bësh jetën varr,

Varri s’është, s’është melhem për varrë.

“Kush isha unë e kush ishe ti” – s’janë llafe,

“A do të jemi prej xhenetlinjve?” -

Kjo është kurora që na kap për qafe.

Për dashurinë

2010-06-20T06:13:00.000-07:00

Hevzi ZEQIRI

Shenjtëria e dashurisë, -

Mesi i zemrës së rinisë

Nuk ka çmim për dashurinë;

As s’është blerë, as s’është shitë.

Dashuri pas dashurie

Vetëtimë pas vetëtime

I vjen mësazhi Hyjnor

Çdo zemre në krahëror.

Dashuria nuk është fletë.

Dashuria nuk është gjeth,

Dashuria nuk është trung,

Dashuria nuk është cung,

S’është as rrënjë në tokë,

Që kalbet për një shekull,

Ajo është thellë në zemër;

Nuk është në syrin e përlotur.

Shpirti

2010-04-13T11:13:00.000-07:00

Shpirti

Hevzi ZEQIRI

Zemër, brumë, paqë është shpirti,

Univers, sistem në kozmos

Kur fluturimthi kap prenë e tij:

Kënaqësinë hyjnore.

Lëng trëndafili

2010-04-12T07:03:00.000-07:00

Në mes të natës me ajër të freskët, me qiellin e veshur me yje të shndritshme ashtu si veshë vasha pajën e nusërisë më gurët vezullues, në atë gjendje të nxitjes së shkathtësisë së mendjes, në tregun e fjalëve të mira e të sinqerta, ishin mbështetur shpinë për shpine dhe qanin hallet ... Po këta ishin të cilët natën e kaluar ishin rrahur aq shumë, sa për të mos thënë deri në vdekje. Eh, çfarë freskie vinte nga lindja...! Sikur të ishit aty e ta ndjenit atë freski...!

- Shiko, ja ku janë. – tha Selamiu.

- Ore kokë-tul, sa herë duhet të të them se nuk janë ata, ata shndrisin edhe më shumë. – tha Abdyli. – Të presim njëherë e pastaj shohim. Njëqind herë të kam thënë të mos më pengosh kur jemi kështu! Hë, e harrove mbrëmjen e kaluar?!

- Jo mor jo nuk e harroj unë, por ti mos e harro!

- Ore ti, je në vete apo jo?

- Unë po. Ti?

- Po si është e mundur kjo që të mos mund të kalojmë të paktën një natë pa mos u zënë. Sa do të doja!

- Do të vijë ajo natë vëllaçko, do të vijë. Mos e ke dert.

- Po ore po, si jo, menjëherë thua: “Kur njëri nga ne do të vdes”. E di unë. Gjithnjë bën kështu ti.

- Beso, po e ndjej aromën e asaj nate – tha Selamiu i cili i kishte ngulur sytë në qiell dhe as që po e kthente kokën kah tjetri. Sikur shihte diçka ai...! – Eja të shkojmë në shtëpi, ndërsa nesër të takohemi herët. – sapo u nisën, tha: – Abdyl, kam një ide për nesër. Natën e mirë tash.

- Natën e mirë, bylyzik gruaje. Ha-ha-ha – qeshi me të madhe Abdyli.

E nesërmja erdhi sikur të mos kishte patur natë. Edhe Abdyli edhe Selamiu ishin takuar mu aty ku kishin planifikuar. Ndërruan disa fjalë si zakonisht dhe u nisën për atje ku kishte menduar Selamiu.

Në rrugën kah e cila ishin nisur, kaluan nëpër shumë lumenj, kodra e përrenj. Që të dy asnjëherë nuk kishin hasur nëpër vende të tilla, as edhe Selamiu që ia kishte paraqitur këtë ide mikut të vet.

Ecnin të lodhur, por me besim të madh në zemrat e tyre, sikur e ndjenin se do ta gjejnë atë që as vet nuk e dinin. Ishte e para herë që nuk u ankuan mes vete. Këmbët i ishin çarë të dyve dhe mezi ndërronin hapat, të shkretët. Kishin udhëtuar gjatë, në këmbë, sepse nuk e dinin se sa larg do t’i dërgonte “pasuria e fshehur” andaj i zuri nata në pyll, pas kësaj nate edhe shumë net të tjera. Hanin prej pemëve të egra që gjenin diku-diku në malet që nuk i njihnin. Flinin me radhë, herë njëri e herë tjetri.

Gjatë atij udhëtimi të gjatë e të lodhshëm të burrave azganë e humorxhi hasën në shpat të një kodre të bukur me bar të freskët, të qëndisur aq bukur po si pajë nusërie. Ishte agim dhe të dy sikur e dini se çfarë bënin, nguteshin për të parë diç nga maja e kodrës.

- Ja ku është vëllaçko. – tha Selamiu duke u kthyer kah lindja.

Nuk kaloi shumë kohë dhe dielli filloi t’i shfaq rrezet nga balli i tij i ndritshëm, shumë të ndritshëm. Rrezet filluan t’i preknin flokët e Abdylit, ngaqë ishte më i gjatë se Selamiu. Ky i fundit, shumë i gëzuar nga kjo bukuri ktheu shikimin nga Abdyli, i buzëqeshur si kurrë më parë. Në fytyrën e tij shiheshin disa vijëza gëzimi me të cilat të çudiste. Abdyli i mahnitur nga bukuria e lindjes së diellit disi u shtang dhe sikur dëshironte të fliste me atë diell që shumë bukur po lindte përsëri, në një ditë të re.

- O vëlla, kjo qenka bukuria që sytë nuk më kanë parë. Të them të drejtën gjatë gjithë jetës kam ëndërruar diçka të këtillë, por nuk kam arritur ta shoh. – tha Abdyli. – Shijoje, shijoje dhe kënaqu në qetësin e këtij mëngjesi, në të cilin shoh...

- Prit, bëj pak durim dhe shih diçka tjetër. – ia priti Selamiu.

- Ti...?! Ke qenë ndonjëherë këtu dhe asnjëherë nuk më treguar?! – pyeti i nevrikosur dhe me fytyrë dyllë Abdyli.

- Jo, asnjëherë nuk kam qenë këtu, të betohem. Por, sigurisht, duhet të ketë diçka edhe më të bukur.

Nuk shkoi shumë gjatë dhe dielli shfaqi tërë qenien e tij në qiell, ndriçonte pa fije përtese. Rrezet e diellit mbuluan kodra e male, pak më tej edhe përrenjtë “e bukur”. Vërtetë dukeshin, ishin shumë të bukur! Kishte lule trëndafili gjithandej nëpër përrenj.

Papritmas, Selamiut iu përkeqësua gjendja ku filloi të kollitej me të madhe. Miku i tij shumë i shqetësuar iu afrua me dhimbje e mall për vëllanë e tij dhe i tha:

- Çfarë të gjeti ty tani, mu kur u afrove të shikosh trëndafilat që tashmë dielli i mbuloi me pëlhurën e bukur të rrezeve të tij marramendësisht ndriçuese?

- Çfarë trëndafilash vëlla, unë po vdes. Pa më ndihmo pak t’i shoh njëherë! - Me ndihmën e Abdylit arriti t’i shoh trëndafiltë. I kënaqur shumë, gati i shashtrisur tha fjalët e fundit dhe mbylli faqet e kësaj jete, me buzëqeshje.

Koka iu rëndua në krahët e të vëllait i cili tashmë nuk dinte a të gëzohej apo të qante. Kjo gjendje ia ndryshoi jetën plotësisht Abdylit. Me tepër mund e mall e kthen në shtëpi me krahët e tij të fuqishëm që deri në vend i ishin këputur nga lodhja. Kthimi i zgjati dy herë më shumë se shkuarja.

Vite me radhë, me mallin e të vëllait, priste çdo ditë lindjen e njëjtë të diellit sikur atë që pati parë nga ajo maje kodre. Gjatë atyre viteve ai nuk ndenji duar kryq. Mbolli trëndafila dhe arriti ta bëjë të bukur e tërheqës edhe fshatin e tij ashtu sikur ai vendi, që vazhdimisht i ngjallte mall.

Jo shumë vonë, në një prej netëve, para agimit doli në shpatin më të afërt të fshatit të vet dhe shikonte bukurinë e lindjes së diellit. Gjatë atij qëndrimi në këmbë në shpat iu kujtua Selamiu, momentet e fundit të jetës së tij, fjalët dhe fytyra e buzëqeshur. Në mendje i sillej diçka dhe tha me vete: “More vëlla, më ke dërguar atje larg për ta mësuar bukurinë e fshatit tonë?! Atje vdiqe, të takofsha në parajsë dhëntë Zoti i gjithësisë, Krijuesi im e i yti, Krijuesi edhe i trëndafilave, të Vetmit Shpërblyes, Sundues, Shpëtues... Ja ku po i shoh o Selami, ata janë trëndafilat. Ja shiko, u nisën për në faljen e mëngjesit. “Ata janë trëndafilat o Selami....!” – bërtiti me të madhe, nga sytë i rrodhën lot, nga zemra i pikoi gjak mallëngjimi për vëllanë. – “Po, ata janë trëndafilat ndërsa mësuesi i njerëzisë ishte, është dhe do të mbetet lëng trëndafili, të cilin i Vetmi e emëroi për mësues të njerëzisë”.

Hevzi Zeqiri

Mes luleve

2010-04-05T13:13:00.001-07:00

Hevzi Zeqiri

Teksa ishte natë mendonte t’i vizitonte lulet buzagaze. Me të prekur dielli bahçen e tij, doli dhe u shtri mes tyre. Kishte rënë me shpinë përtokë ku kënaqej me atë që e kishte. Bahçja ishte e madhe por diçka mungonte. Ngaqë mendonte se nuk ishte gjithçka në rregull filloi të ndërtojë gjëra të bukura mu nga ajo gjendje. Lulet filluan të rriten e të bëhen mure. Lëngu i tyre u bë ujëvarë, gjethet u bënë letër, rrënjët laps e trungjet e tyre u bënë shtylla. Ndërtoi pallat të madh me tavane e dritare të bukura. U rrit edhe orkestra, nuk e zinte pallati. Artikulimin e tingujve e bënte vet, kënaqej me ato. Ashtu i shtrirë mu në mes të pallatit, i shërbenin robëreshat. Shpesh here e shpëtonte botën nga armiku.

I radhiti të gjithë ushtarët. Të gjithë të hipur në kalë, me shpata të mëdha sa ushtari i armikut. Të gjithëve u buzëqeshnin populli i tij. E fitoi luftën dhe më askush nuk ia kthente urdhrat. U kthye në pallat, u shtri mu ashtu si kishte qenë para lufte. Filloi të qetësohet në tingujt e operës hapësinore. Pallati sa shkonte e zgjerohej derisa pushtoi gjithë botën me hatanë e tij të mirësisë. Një i varfër i kërkoi një grosh ai i dha një deve të arit. Dal nga dal doli për dritaret e pallatit gjerë e gjatë. Filloi të shikojë nëpër dritaret e shtëpive nga sa kanë e si kanë, çka bëjnë e si bëjnë, pse bëjnë. Një plak i varfër, qëndronte në dritare dhe nuk kërkonte nga orkestra bujare. Madje asnjë tingull. E pyeti: “Po ti?” I tha: “Nuk dua.” E pyeti: “Pse?” Iu përgjigj: ”Më mjafton kjo që kam.” Atëherë i tha shpirti i tha: “Qofsh i kënaqur këtu në shtëpinë tënde. Unë kënaqem me mendjen time”. Plaku: “Ku je ti?” Shpirti: “Mes luleve.” Plaku: “Qofsh i kënaqur mes luleve, u kënaqsha mes universeve.”

Vdekja - 1

2010-03-29T08:26:00.000-07:00

Hevzi Zeqiri

Në fundin e jetës së mirëfilltë a të pakënaqshme

Vjen momenti që nuk ka as edhe një sekondë

Me gërgamat e fundit kënaqesh a mundohesh

O jetë e lumtur që nëpër ty shkela

Sikur të më mësoje diç

Të jetoja mirë

O jetë e bardhë e imja dashuri sprove

Sikur të mundja të kthehesha

Në lumturinë e dynjasë së pavlerë

E të them se jam gabimtar

Në livadhet e bukura

Fijet e barin unë t’i puth

E namazin ta bëj me dashuri të përjetshme

E t’mësohem t’mos ankohem kurrë.

Mëkatet dhe “shpërblimi” për ato!

2010-03-24T17:12:00.000-07:00

Hevzi ZEQIRI

Është e ditur se gjynahet janë disa veprime të papranueshme edhe nga vetë natyra e njeriut, ndërsa natyrën e njeriut e ka krijuar Zoti i të gjithë botëve. A do të prisnim vallë që vet Zoti të ishte i pajtimit që ne të bëjmë gjynahe?

Në këtë botë ka prej atyre që kanë bërë për pasion mëkatin, ndërsa ata nuk janë të prirë për nga e keqja. Njëri prej dijetarëve të mëdhenj kishte thënë se nuk ka njerëz të këqij në këtë botë por, duhet të angazhohemi që ta gjejmë mirësinë e tyre. Mirësia tek njerëzit është vet mëshira e All-llahut xh.sh. që ka zbritur tek ne. Njerëzit janë të vetëdijshëm për gjithçka që bëjnë, por ja që nuk duan të dëgjojnë dikë që u thotë se nuk është në rregull një veprim i tillë, një fjalë e tillë, apo edhe një mendim i tillë.

Duke ditur shpërblimin për mëkatet tona, ne si mysliman duhet që me çdo kusht të largohemi prej tyre. Sikur të njohim historinë e të parëve tanë në lidhje me frikën nga mëkatet, do të rrëqetheshim e do ta qanim veten e do të luteshim ashtu si Ebu Bekri (All-llahu e mëshiroftë): “Ah, sikur të isha gjelbërim që e hanë kafshët”.

Mëkatet na drejtojnë drejt një jete të thatë pa një të ardhme të mirë. Ata na dërgojnë drejt humnerës së pafund të xhehenemit dhe se atje dënimi është shumë i rëndë. Mëkatet na e humbin edhe shpresën e jetës dhe na bëjnë që të jetojmë një jetë plotësisht pa ndjenja. Kjo është kurtha e shejtanit, ndërsa ka prej njerëzve që vetë kërkojnë të hyjnë në këtë kurthë, madje edhe investojnë. A nuk ju duket investim në mëkat dhe në sigurimin e biletës për xhehenem derisa blejnë alkool, bëjnë kontrabandë me njerëz, merren me prostitucion një grup i caktuar njerëzish? Të gjitha këto kërkojnë harxhime, të mëdha madje. Pastaj ka prej atyre njerëzve që thonë se All-llahu xh.sh. është i mëshirshëm dhe na fal. Është e sigurt se Ai është Mëshirues e Mëshirëbërës, por atëherë dhe vetëm atëherë kur ti pendohesh me gjithë qenien tënde dhe kurrë më nuk kthehesh në harame (të ndaluara). Edhe atë është e domosdoshme të jetë edhe zemra jote aty, në pendim dhe ta bësh atë me sinqeritet. Këta njerëz All-llahu xh.sh. i fal dhe i mëshiron.

Për ata që nuk duan t’ia dinë për atë që veprojnë, ua citojmë fjalën e All-llahut xh.sh.: “Është e vërtetë se dënimi i Zotit tënd patjetër do të ndodhë. Atë nuk ka kush që mund ta largojë.” – Tur, 7-8.

Gjënë e parë që duhet bërë ne si mysliman është që të njihemi me mëkatet tona e pastaj të krahasohemi me njerëzit e mirë. Nuk është qëllimi tek garimi mes myslimanëve për vepra të mira edhe pse është gjë e pëlqyer nga All-llahu xh.sh., por këtu kemi për qëllim ta përmirësojmë veten e të largohemi nga gjynahet. E pasi të bëjmë këtë t’i lutemi All-llahut që të na ruaj nga gjynahet e dukshme dhe të padukshme, të vetëdijshme dhe të pavetëdijshme.

I vetmi popull që ka patur fatin të jetë shumë mirë i informuar në formën më të bukur dhe nga pejgamberi më i dashur i All-llahut xh.sh. është ummeti i Muhammedit a.s. O vëllezër, ne jemi populli më i mirë nga të gjithë të tjerët, e si pra të pranojmë të bëjmë gjynahe nga vetë mendja jonë e mos të bëhemi prej të mirëve? A mos vallë kemi vendosur ta urrejmë takimin me All-llahun? Paqja dhe mëshira e All-llahut xh.sh. qoftë mbi Muhammedin a.s. që ka arritur ta kryejë misionin e tij në mënyrën të përkryer.

Mëkatet na e prishin edhe moralin. Na e zbehin atë. Bëjnë që në të dukemi të varfër në veten tonë dhe ta urrejmë jetën e vdekjen. Ata na bëjnë neve në momentin e fundit ta urrejmë takimin me Krijuesin, sepse atëherë do t’i shohim të gjitha veprat tona.

Po ashtu mëkatet janë ata që na shpijnë drejt shpresës së gjatë pasimit edhe më të tepërt të epshit. Prej atyre që frikoheshin shumë prej mëkateve ishte edhe Ali ibn Ebi Talibi, i cili qante shumë dhe frikësohej prej dy gjërave, prej shpresës së gjatë dhe pasimit të epshit, ai thoshte: “Shpresa e gjatë e harron botën tjetër, ndërsa pasimi i epshit të largon nga e vërteta. Dynjanë do ta harrosh e Ahiretit do t’i afrohesh, kurse secili i ka njerëzit e vet; bëhuni nga njerëzit e Ahiretit e mos u bëni nga njerëzit e dynjasë, sepse sot ka veprim e nuk ka llogari, kurse nesër do të ketë llogari e nuk do të ketë veprim”.

Ata të cilët bëjnë gjynahe dhe vetëm mashtrojnë se do të kthehen në të vërtetën (mashtrojnë veten e askënd tjetër), do të kenë shpërblimin e tyre me xhehenem. All-llahu iu drejtohet duke iu thënë: “Është e vërtetë se ata që mohuan argumentet Tona, do t’i hudhim në zjarr. Sa herë që u digjen lëkurat e tyre, Ne ndërrojmë lëkura të tjera që të shijojnë dënimin. All-llahu është i plotfuqishëm, i drejtë.” En-Nisa, 56.

All-llahu është mëshirues dhe pranon pendimin, por jo nijetin për pendim e vazhdimësinë në mëkate. All-llahu i ka falë ata “... të cilët pak flinin natën. Dhe në syfyr (kah mbarimi i natës) ata kërkonin falje për mëkate.” Dharijat, 17-18.

Pejsazh

2010-03-24T08:21:00.000-07:00

Hevzi Zeqiri

Që nga rruga e qumështit,

Deri në satelitët më të vegjël;

Që nga zjarri i yjeve rrugëtar,

Deri në llumin e mëkateve njerëzore;

Drejtë njësisë së kënaqësisë prore

Shoh pejsazhet natyrore.

Në shpatet e kodrave rrumbullake,

Në barin jeshil si pajë nusërie,

Në lulet vocërrake e tupulake,

Në gurët si gjerdan që shkëlqejnë,

Në lisat e gjatë, të drejtë si qiri,

Shoh pejsazhet natyrore.

Në fushat e blerta me të mbjella,

Luginat e vogla qëujisin arat,

Laramania e bereqeteve të mbjella;

Edhe në dimër kur ata vishen,

Vishen me petkun e bardhë vello,

Më thonë nga thellësia:

“Ky është pejsazh natyror”!

Eh...!

Në zemrat e besimtarëve,

Nuk ka dimër, nuk ka verë;

Ka gjelbrime, ka dëborë,

Secila më bukuri në vete;

E zemra e besimtarit më thotë:

“Ky është pejsazh besimi”!

Lugina

2010-03-22T08:51:00.000-07:00

Mes galaktikave të bukura rrathë-rrathë e me bishtat e tyre bukurosh të pluhurit hapësinor, me xixëllat yjore brenda tyre, në labirintet e rrugës së qumështit, aty afër në një skaj dukeshin dy rreze drite që udhëtonin drejt sistemit diellor për të gjetur tokën e begatë e të pavlerë as për një krah mushkonje; udhëtonin drejt një sprove të pakëndshme ose e kundërta për të kryer amanetin që mori përsipër kjo rreze drite, njeriu, mëkëmbës në tokë.

U gjet toka, por udhëtimi sapo filloi. Filloi me mëshirën e të Madhit Zot, Krijues i çdo gjëje.

I është thënë rrezes së dritës, mëkëmbësit në tokë, njeriut pra se jeta në tokë nuk është gjë tjetër pos një labirint në një luginë të errët. Në atë luginë ka shumë gjëra: ka ushqim, uri, ujë, etje, çlodhje, lodhje, punë, kënaqësi, burra, gra, luftë, paqe, mes njerëzve ka besimtar e jobesimtar, ka të mirë e ka keqbërës; në këtë luginë i është thënë se ka eliksir për një jetë të përjetshme e të begatë, i është thënë se ka edhe eliksir për një jetë të përjetshme e të zymtë, dhe të gjitha gjërat që i janë të nevojshme i janë thënë me kujdes e përpikëri kësaj rreze drite.

Dikush tha: Babai ynë kishte ardhur për ta gjetur atë eliksir, jo se është humbur por se ashtu deshi i madhi Zot.

Dikush tjetër tha: Ky vetëm flet ndërsa unë veproj. Do ta bëj edhe atë të veprojë.

Dhe e bëri, duke mos e lënë në rrugë. Ia zgjati dorën e filluan udhëtimin për të kërkuar eliksirin e një jetëgjatësie të përjetshme e të begatë. I Lartësuari nuk i la në qorrsokak ashtu si ata që nuk e lanë njëri-tjetrin dhe kështu, Ai vazhdimisht ua tregonte rrugën me harta të ndryshme të cilat i drejtonin atje ku ishin nisur.

Silleshin e mbështilleshin dhe veten e gjenin përsëri në luginë. Për të gjetur eliksirin nuk ka rrugë tjetër pos që të udhëtohet!

Eh...! kohët kalonin, udhëtimi vetëm sa vinte e zgjatej. Pas një kohe të tillë filluan të shihen disa dallime mes rrezeve, njerëzve, ishin disa të dëshpëruar e disa të kënaqur, disa të lodhur e disa të stërlodhur, disa të fuqishëm e disa të dobët, disa të pasur e disa të varfër, disa të përmbajtur e disa gjuhëshluar, disa të egër e disa të butë, disa të mirë e disa të lig, derisa disa e mohuan atë eliksir. Disa të tjerë e kërkonin gabimisht eliksirin, e kërkonin atë të kuqin e jo të vërtetin, të gjelbrin.

Pak prej tyre e gjetën eliksirin e gjelbër të jetëgjatësisë së përjetshme e të begatë, por në fund e kuptuan se ai nuk shihej por jetohej në zemrën e njeriut. U zgjidh nyja, dolën nga labirinti me sukses të mirë dhe morën atë që deshën. Të gjithë të tjerët pinë nga çdo eliksir tjetër pos atij të gjelbrit dhe dolën prej labirintit, të dështuar por, edhe këta morën atë që kërkuan. E shumë prej tyre do të luten: O Zot pse nuk bëre që të hanim këpurdhën vdekjeprurëse e të mos dilnim nga labirinti. O Zot na e bën të mundur të hamë këpurdhën vdekjeprurëse që e bën hi njeriun.

Ajo lutje nuk do t’u pranohet. Do t’u thuhet se hartat i ishin dërguar dhe se askush nuk ishte fajtor se pse ata nuk i ndoqën këto harta dhe ata mësues.

Hevzi ZEQIRI

Nga i burgosuri “...”!!!

2010-03-20T13:03:00.000-07:00

Hevzi ZEQIRI

Nga prapa shufrave të hekurta ju flet vëllai juaj, o të dashurit e mi.

Gjithmonë keni qenë, jeni dhe do të mbeteni në këtë zemër.

Në zemrën e cila po kalbet në mullinjtë e këtyre të përdalëve e të përdalave.

Në zemrën e cila po qan vetëm për një gjë.

Kur më sollën këtu, në varrin e të gjallëve, nuk isha edhe bash i pafajshëm.

Kisha një faj “shumë të madh” dhe ende më pandehin për fajtor.

Jam, e di shumë mirë se jam i fajshëm. I akuzuar me akuzën: “Ti je mysliman”.

Për këtë faj jam këtu.

Vetëm për një vepër më ndalojnë këta këtu,

vetëm për një vepër.

U them duke i lutur:

“Më jepni vetëm një natë.

Më jepni vetëm pak kohë në ju dhimbset nata.

Më jepni hapësirë, më jepni dritën time që e kërkoj me shekuj.

Mos ma merrni atë që ma ka dhënë Zoti.

Më jepni vetëm një natë, ju lutem o të “pashpirtë”.

Lejoni balli im ta puthë këtë tokë tashmë të njelmët nga lotët e mi,

Ta puth duke e madhëruar Krijuesin tim dhe tuajin.

Por, mbani mend, kurrë, ama bash kurrë nuk ju përgjërohem.

Nuk është kërkesë e madhe.

Vetëm një vepër kërkoj ta bëj.”

Për këtë po më kalbet zemra,

Vetëm për një vepër.

Sa e sa vepra duken të mëdha e janë të vogla.

Sa e sa vepra duken të vogla e janë të mëdha.

Kërkoj,

kërkoj nga bindja ime ta bëj atë,

sepse e kam hak,

e kam pranuar para se të bëhem koc e mish.

E nuk ka akt të bindjes e të mos ketë shumë qëllime të mira.

Babi…! Me çka të shkoj në shkollë…???

2010-03-18T11:14:00.000-07:00

Hevzi Zeqiri

Aty ke bregu i fshatit, në një gur të madh që njihej si guri i fshatit M. Ishte ulur një fëmijë i vogël. Ishte shumë i bukur, me faqe të kuqe, flokë të qethura për bukuri, me një çantë në shpinë që e kishte kërrusur nga rëndesa e librave. Ishte bërë vonë për në shkollë dhe djali priste makinën e madhe shpëtuese të vinte, të hipte në të e të shkonte në shkollë. Duke ndenjur djaloshi bukurosh, ulur mbi gurin e fshatit, iu afrua një prej shokëve të klasës. Të dy dukeshin të lodhur e të rraskapitur, disi të mërzitur dhe se diç i brente në thellësinë e tyre të pastër.

- Bajram, si thua për sot? – pyeti i porsaardhuri.
- Nuk e di Balo, nuk e di. Mesa duket e njëjta gjë, si zakonisht më.

Derisa shokët bisedonin dhe qanin hallet e tyre, ashtu si i mendonin, kaloi një veturë me shpejtësi.

- Kush ishte ky i çmendur që na pluhurosi me atë makinë? O Zot sa i çuditshëm, hip në një makinë dhe mendon se është në aeroplan. – tha Balo.

- Është djali i xhaxhit Han, nga fshati tjetër. Është student dhe çdo dit vjen dhe e merr kolegun e tij, këtu në fshatin tonë. Kam dëgjuar se ai çdo herë ka patur veturë personale dhe për pasojë asnjëherë nuk vonohet për në shkollë. – tha mërzitshëm Bajrami.

Për një kohe të shkurtë qetësie dëgjoheshin edhe kërcejtë me këngët e tyre të dashura për Balon, të urryera nga Bajrami.

- Balo, kam dy orë që pres këtu në këtë gur dhe ka shumë muaj që i jam bërë mik i ngushtë më këtë mbrapa, he-he-he. Unë po iki për në shtëpi, nuk mund të pres më.

- Bajram, sikur të prisnim edhe pak. Si thua ti? Ndoshta vjen.

- Nuk vjen vëlla jo. – foli kokë ulur. Ngriti kokën, bëri një hop dhe tha: Unë ika vëllaçko, ti po deshe të humbasësh kohën prit. Përshëndetje.

- Jo mor jo, nuk qëndroj unë i vetëm këtu. Hej, pa prit pak – te kthesa e rrugës filloi të dukej makina me të cilën udhëtonin djemtë shkollar. – Bajram, ja ku po vjen. Eja shpejtë të shkojmë.

Djemtë nga gëzimi veç që s’fluturonin! Bënin pas makinës së madhe sikur frikoheshin se nuk do të kishte vend për ta. U bashkuan edhe me tufën tjetër të nxënësve. Me të bashkuar me shokët e tyre filloi të dukej një makinë tjetër, afërsisht e njëjtë me të parën. Vetëm pas dy minutave makina e parë ishte afër këmbëve të nxënësve. U hap dera e makinës dhe shoferi i thirri nxënësit të ngjiteshin në makinë. Fjalët e tij i fëlliqi me të shara të shumta, disa nga këto të fundit nuk i kuptonin fëmijët, por në përgjithësi e dinin se nuk ishin gjëra të mira. Bajrami u shtang kur pa se makina tjetër po vinte me shpejtësi të madhe dhe se nuk kishte ndërmend të ndalej. U largua mënjanë duke shtrënguar Balon për krahu. – “Çfarë ke more? Po më këput krahun, kujdes më ngadalë.” – Bërtiste i frikësuar Balo. – “Ik Balo se po vjen bisha e Hanit me dhëmbë të hapur për të ngrënë gur, por nuk do ta arrij atë qëllim asnjëherë.” – Balo e shikonte shokun e tij me shumë habi, e shikonte sikur të shihte një të çmendur për herë të parë. Për cilën bishë po fliste ai? Çka ishte gjendja e tij? Sidoqoftë ai e dinte se miku i tij ishte i mençur dhe i kuptonte gjërat mirë e drejtë. Arriti edhe makina e tërbuar. Me të ndalur aty prapa makinës tjetër, bisha zbriti prej makinës që drejtonte. Ky i fundit shikimin e parë në xha Mehmetin, transportuesit besnik të nxënësve të fshatit, e “qëndisi” me të sharat që ia drejtoi atij dhe fisit të tij. Miku i mençur i Balos i bëri shenjë këtij të fundit dhe u larguan prej aty qetë-qetë.

- Bajram, sikur të shkonim në shkollë. Nuk kanë se çfarë na bëjnë neve.

- O mik, nuk ka gjë prej njeriut i cili përzihet në çorbën e tjetrit. As pasardhësit e as puna e tij nuk do të shohin një dritë të bukur jete. Ky është ligj i pashkruar, por ama është alamet ligj! Eja e të shkojmë në shtëpi e ndoshta ia lidhim grykën kësaj strajce të posa hipur në qishkun e domaqinllëkut.

...

U ul në vendin e vet të dhomës dhe mendohej. Nuk bëri asgjë për një kohë jo të shkurtër dhe as që lëvizte. Pas pak e hapi çantën e rëndë plumb dhe filloi të kërkojë librin e lëndës që kishin patur në orën e parë në shkollë dhe kështu me radhë të gjitha librat i shfletonte dhe mësonte. Nëna hyri në dhomë, as edhe një fjalë nuk ia tha. I vlonte zjarr në zemër gjendja e tij.

Pasi kishte mbaruar me të mësuarit pa mësues kishte dalë në oborr duke u endë deri në mbrëmje për të punuar diç.

Në mbrëmje arriti babai i tij nga puna. Menjëherë e kuptoi gjendjen e djalit të tij të mençur. – “Hë bir, si ia kalove sot? E pyeti Bajramin me shikim komik. – “Sigurisht se më lehtë se ti babi.” – Iu përgjigj me kërshëri se mos vallë babai kishte vendosur që t’ia blej një veturë vëllait me të cilën do ta dërgonte në shkollë, ngase babai ishte i nxënë. – “Eja të hymë brenda se jam i lodhur për të qëndruar në këmbë para princit tim trim.” .

- As sot nuk shkove në shkollë? – pyeti babai. – Hamdiu më tha se as në makinën e tij nuk kishe hipur edhe pse kishte arritur para asaj të Hanit.

- Kisha frikë babi. Nuk mundja dhe nuk dua të udhëtoj me frikë për në shkollë. Dua që në vende të shenjta të shkoj i qetë dhe me dëshirë e jo duke qëndruar në majë të gishtave se mos vallë do të na ndodh diçka.

Fjalët e djalit të mençur, Bajramit, e lanë pa fjalë të zotin e shtëpisë. Për pasojë zotëroi qetësi në dhomë derisa u shtrua darka. Këtë qetësi e theu nëna duke e pyetur djalin se a kishte mbaruar me mësimin që kishte filluar që në mëngjes. Bajrami në vend që t’i përgjigjej nënës filloi të flas me babain duke i bërë shenjë së ëmës se nuk ishte koha për atë që ajo pyeste.

- Babi, xha Hamdiu erdhi me makinë para atij bishës së brishtë, të dy u shanë me të madhe në prezencën tonë. Disa gra me fëmijë të vegjël kaluan aty pari derisa sa ata shaheshin, më erdhi shumë turp. Ti e di babi se unë nuk i dua të sharat e pavenda. Andaj ata që shahen në formë dhe rrethe të tilla nuk i respektoj, i urrej. Xha Hamdiu nuk ka qenë kështu, por këto muajt e fundit... Që kur filloi t’i përzihej xha Hani në çorbë ka ndryshuar i tëri. Andaj as atë nuk e respektoj. Babi, unë e di se të gjithë shokët dhe shoqet e mia udhëtojnë të frikësuar se mos shoferi i Hanit do të përplaste makinën ne tij për makinën e xha Hamdiut, për këtë unë nuk udhëtoj me asnjërën prej tyre. Tentime për përplasje ka patur më shumë se tre herë. Në dy raste kam qenë edhe unë në makinë, ndërsa rastin tjetër ma ka treguar Bala. Unë dua që njeriu që më bart mua për amanet të jetë i kujdesshëm dhe i ndërgjegjshëm e jo trashanik mendjelehtë. Edhe ti e di babi se nuk është bërë e lehtë të udhëtohet me makinat e sodit andaj unë dua që t’ia blesh vëllait një veturë e ai të më dërgoj mua në shkollë për çdo dit. Sepse Hani i ka blerë që moti djalit të vet veturë dhe ai nuk e ka dert për asgjë.

- Bajram, nuk kemi para dhe ...

- Babi…! Me çka të shkoj në shkollë…???

....

Ashtu si është, jo ashtu si duam!!!

2010-03-15T14:06:00.000-07:00

Është e ditur se natyra e njeriut është e prirë për të mirë. Mirësinë të cilën ai e kërkon dhe vazhdimisht dëshiron ta ta bëjë është e lidhur drejtë për drejtë me vullnetin e All-llahut xh.sh. Ky vullnet është në proporcion të drejtë me qëllimin e Krijimit tonë, pra për ta adhuruar Atë. Ai adhurohet edhe me mirësitë tona dhe dëshirën për të mirë e jo vetëm me veprimet që tashmë i kemi bërë tradicionale, gjë që janë të mira, por duhet zgjeruar edhe më.

Çdo gjë ka kufirin e vet. Në çdo gjë mund të gjejmë arsyen e emërtimit të kësaj teme. Sikur të shikojmë në hapësirën kozmike do të shohim planetë, satelitë natyror, kometa, yje e shumë gjëra tjera të panumërta e të pakapshme për mendjen tonë dhe që të gjitha janë të sistemuara dhe ndjekin vetëm një urdhër aq të përpiktë dhe të pamundur për thyerje. Edhe sikur të dëshironim që udhëtimi i tyre të jetë ndryshe do të jetë e pamundur një gjë e tillë. Njeriu është krijesë së cilës i janë treguar rrugët dhe i është dhënë afat, i është dhënë mendje e i është dhënë udhëzimi. Puna e tij ka kufirin e vet, dhe kur atë e kalon vetëm se e ka marrë vulën në “pasaportë” për në një vend tjetër. Të mirat dhe të këqijat e tij kanë një kufi; derisa të arrijë në fazën tjetër të jetës. Në fund, të gjitha këto kanë kufirin e jetës së vet.

Faktet e krijimit vazhdimisht sillen rreth vullnetit të Krijuesit, gjë që ashtu edhe është. Krijuesi i çdo gjëje ka përcaktuar çdo gjë për secilin. Caktimi i Tij është i cekur nëpër tema të shumta islame dhe që të gjitha përfundojnë me: kështu ka qenë Vullneti i Tij.

Përveç kësaj, ka gjëra në të cilat njeriu thellohet në to dhe mundohet që me çdo kusht, t’i bëjë, t’i thotë, t’i kuptojë ashtu si do e jo ashtu si janë. Në qoftë se dikush dëshiron t’i qëndrojë prapa kësaj, atëherë e pyesim: A mund të thuash se i kë tre sy, derisa i ke vetëm dy? Pra, me një shembull shumë të thjeshtë rregullohen shumë gjëra dhe bëhen shumë të qarta.

Ka shumë për t’u shkruar për këtë temë, por gjërat tjera le të mbeten në agjendën e meditimeve për secilin nga ne.

Hevzi ZEQIRI

Në thellësi të kosmosit

2010-03-08T12:31:00.000-08:00

Hevzi Zeqiri

Në thellësi të kosmosit

Shoh shpirtin fluturimthi

Mes kometave të bukura

Në thellësi të kosmosit

Aty nga rruga e qumështit

Shoh vëllezërit e mi

Në thellësi të kosmosit

N’përplasje t'udhve planetore

Shpirti më pushon

Në thellësi të kosmosit

Shoh madhërinë e Zotit

Madhërinë e Krijimit

Në thellësi të kosmosit

Aty prapa rrezeve të dritës

Shoh vijën: ditë-natë!

Në thellësi të kosmosit

Më shpirtë besimtari

Jetoj me krijesat

Në thellësi të kosmosit

Së bashku me shpirtin

Medintoj me kënaqësi

MIKU I MIRË - 2

2010-03-07T06:37:00.000-08:00

Hevzi Zeqiri

Për të fituar mirësinë shoqërohet njeriu i mirë,

Për të patur për shumë jetë një përfitim,

Me lule të shkruara si me diamant: “shpëtim”.

Miku i mirë është për varrë melhem,

Kur ti sillesh rrotull e askënd nuk ke,

Nga dyshimi i të marrit nalet;

bindje ndaj Zotit tënd të servon.

E kur vetja jote të duket i mençur,

Ai edhe më të ofron drejt diturisë,

Të thërret në sinqeritet prej syfaqësisë.

Për të pakujdesshmin shpëtim nuk ka,

Ai të thërret në Atë që sheh, do të shohë e ka parë,

Të bën mik të mirë me Zotin tënd.

Dalldia e mikut të mikut të mirë për këtë dynja,

Për mikun e mirë shuplakë më të madhe nuk ka,

Duaje atë se të bën të duash atë që nuk e ke parë (Xhennetin).

Përse i thonë mik i mirë?

Ngase ka ikur prej mendjemadhësisë.

Ai edhe ty të do mes modestëve.

Miku i mirë është edhe këshillues i mirë,

Që kur të flet fjalët mirë i tirë,

Ndërgjegjen e keqe nuk ta zbukuron si të mirë.

Të jetosh me Muhammedin (alejhi selam)

2010-03-01T12:36:00.000-08:00

Të qenët i vetëmjaftueshëm, i dashur e i nevojshëm për të tjerët ka vetëm një kah drejtë të cilit janë drejtuar njerëzit e mençur dhe të gjithë ata të cilët i kanë thirrur mendjes; po këta njerëz janë ata të cilët ndryshuan botën (pas të dërguarve të Zotit), ishin nga ata të cilët populli i dëgjonte, pushteti kërkonte këshilla prej tyre, bota i njihte dhe do të vazhdojë t’i njohë ata për të mitë derisa të thotë Zoti xh.sh. (xhe’le sha’nuhu) se ka mbarur të përkujtuarit e tij në mendjet e njerëzve për këtë botë.

Është interesant fakti se kur ata filluan të mendojnë si duhet e të ndërtojnë veten, mu në atë kohë e kanë njohur shumë mirë Muhammedin a.s. (paqja dhe mëshira e Zotit qoftë mbi të). Njohja e tij paraqet edhe njohjen e vetes si mysliman. Kjo gjendje vërtetë e ndërton njeriun.

Paramendoni se si do të ishte jeta juaj sikur të jetosh “bashkë me të”. Paramendoni se sa e ëmbël do të ishte jeta të ishe mashkë me të në veprën tënde të mirë.

Kur themi të jetojmë me të nuk kemi për qëllim t’i ftojmë njerëzit në fantazinë e udhëtimit në kohë mbrapa në vitet kur ai jetonte. Kështu, sepse një gjë e tillë mund të mos jetë e mundur. Mirëpo, “me të jetohet” atëherë dhe vetëm atëherë kur e njohim mirë atë.

Shpesh herë na ndodh që një shok, vëlla, i afërt apo një i panjohur na pyet se a e njohim këtë ose atë dhe përgjigjja jonë është varësisht se a e kemi parë ndonjëherë apo jo, ose edhe a e kemi njohur atë “dikushin”. Por, për Muhammedin a.s. çështja është ndryshe. Në kohën tonë atë askush nuk e ka parë e kur i pyet muslimanët se a e njeh Muhammedin a.s. përgjigja është shumë e thjeshtë: po si nuk e njoh! E njoh edhe mirë bile. Kjo e fundit do të ishte përgjigjja më e dashur për të gjithë ne, por fatkeqësisht rrallë kush do ta kishte atë të drejtë të ketë një përgjigje të tillë. (E njoh edhe mirë bile).

Njerëzit jetojnë me Akilin e Greqisë, me legjendat e tij, Jetojnë me Hektorin e Trojës si atdhedashës shumë i madh, jetojnë me Naim Frashrin, jetojnë me Tagorën; të jetojnë me gjithë këta njerëz, historia e të cilëve është e mundur të jetë shumë e fryrë e nuk mundkan të jetojnë me Muhammedin a.s. të cilin All-llahu Fuqiplotë e ka ngritur aq shumë sa edhe e ka bërë njeriun më të dashur të Tij? Të jetosh me njeriun të cilin edhe merimangat e respektojnë duke endur fijet e tyre me mbishkrimin “Muhammed” (në origjinal), të jetosh me të ku disa prej pemëve e perimeve janë shumë të kënaqura dhe me fat që Zoti ka dashur që në ta të shkruhet emri i tij, të jetosh me atë që pa e besuar atë nuk llogaritesh besimtar i musliman; duke gatur parasysh këto gjëra duhet të jemi krenar se jemi ummet (popull) i tij dhe me gjithë mundin të mundohemi të jetojmë me të.

Si jetohet me të?

Forma më e mirë e jetës dhe e vetmja për një jetë të begatë është jeta me praninë e tij në zemrat tona. Vet prania e tij në zemrën tonë e jo vetëm në fjalë, shpreh dashurinë tonë ndaj tij dhe dëshirën për të jetuar me të në amshim. Më të njeriu jeton duke e dashur atë me gjithë zemër dhe duke ndjekur sunnetin (veprën, misionin) e tij. Me të jetohet edhe në namaz. Në namaz njeriu jeton me Muhammedin a.s. duke medituar se është duke falur namazin pas tij, duke e menduar atë udhëheqës tëndin në çdo lëvizje që e bën në namaz (falje).

Hevzi ZEQIRI

Haku

2010-02-24T11:03:00.000-08:00

Haku është një prej koncepteve shumë të prekura nga Islami, dini (feja) i vetëm që All-llahu i Madhërishëm e ka zbritur dhe ai është rruga e vetme e shpëtimit në këtë dhe botën tjetër. Haku zë një vend shumë të rëndësishëm edhe në jetën e myslimanit si individ. Kjo nuk do të thotë se njeriu, jomyslimani, nuk ka hakun e vet ndaj të cilit jemi shumë të detyruar që të ruhemi nga hyrja në hak atij në të padrejtë. Islami nuk është fe e cila lejon padrejtësinë dhe amoralitetin, mosrespektimin dhe nënçmimin, përtacinë dhe hamendjen, etj... Ai kategorikisht është i vendosur në atë se edhe pa besimtarët kanë të drejtat e tyre. Në këtë temë nuk është qëllimi të trajtohen të drejtat e jobesimtarëve në bashkësinë apo shtetin Islam, por kemi për qëllim njohjen me hakun në përgjithësi, në veçanti ndaj vëllezërve dhe farefisit.

Duhet patur parasysh se haku shtrihet në shumë dimensione për të cilët ndoshta nuk mendojmë se bëjnë pjesë në këtë koncept. Koncepti “hak” përfshin: hakun ndaj të pambrojturit, jetimit, vejanit, të varfrit, fqinjit, farefisit, mikut, hakun e bukës së ngrënë, të ujit të pirë, hakun ndaj dashurisë dhe urrejtjes, hakun ndaj miqësisë dhe armiqësisë; hak dhe të drejta të veçanta në jetën e shtrenjtë të myslimanit kanë edhe shpirti, shëndeti, veshi, gjuha, buza, fjala, zemra, ndjenja, etj...

Ne fjalitë e lartshënuara paraqitëm disa dimensione të hakut ndaj të cilave duhet patur kujdes të madh po deshëm të jemi të shpëtuar në këtë botë dhe në amshim. Shpëtimi në këtë botë është po ashtu gjë e rëndësishme për njohje ngaqë dënimi dhe shpërblimi vijnë edhe në këtë botë e nuk presin të gjitha gjërat të shpërblehen a dënohen vetëm në botën e amshueshme. P.sh., Mustafa Islamollgu në librin e tij “KËSHILLA DREJT SHOQËRISË SË VRTYTSHME”, kur flet për disa dimensione të hakut, dënimin dhe shpërblimin për të në këtë botë dhe në botën tjetër thotë: “Njeriu që s’ia jep hakun kohës ndëshkohet me mungesë kohe, kurse njeriu që s’e respekton të drejtën e njeriut në këtë botë ndëshkohet me panjerëzi, kurse në tjetrën me zjarr. Respektimi i të drejtës së njeriut në të njëjtën kohë nënkupton edhe respekt ndaj mundit njerëzor. Shkelje e të drejtave të njeriut nuk është vetëm cenimi i mallit të dikujt tjetër, por edhe cenimi i kohës, personalitetit, dinjiteti i nderit, ajrit që e thith e kështu me radhë.”

Nga kjo kuptojmë se njeriu duhet të ketë kujdesin e orientuar në më shumë dimensione për të cilët na mëson islami. Nuk ka respektuar veten ai i cili nuk respekton të tjerët, qofshin edhe jomysliman. Këto gjëra ummeti (komuniteti) Islam nuk guxon t’i harrojë asnjëherë dhe as që të shtiret se nuk janë ashtu apo nuk i di. Ikja nga dituria është mëkat prej të mëdhenjve që islami i ka kategorizuar ato.

Shpesh herë shohim se njerëzit janë të mendimit që të ndryshojnë një amanet të dhënë vetëm me qëllim të realizimit të qëllimit të tij të keq, për mbizotërimin në një familje apo në një grup njerëzish. Amaneti duhet respektuar të plotë ashtu si është e jo të zbatohet pjesërisht apo të ndryshohet plotësisht, gjegjësisht pjesërisht. Pejgamberi Muhammed na ka porositur të ruajmë amanetin që na është dhënë apo thënë, derisa i kemi dalë zot atij (amanetit), dhe ta respektojmë atë deri në përpikërinë e fundit. Duhet patur parasysh se çdo gjë që veprojmë, flasim, hamë, dëgjojmë etj, gjithmonë është Dikush që dëgjon dhe sheh.

“A mendojnë se Ne nuk dëgjojmë ndjenjën e fshehtë të tyre dhe bisedën mes tyre? Po, e dëgjojmë dhe të dërguarit tanë (engjëjt përcjellës) që janë pranë tyre, shkruajnë.”

Gjithmonë duhet patur kujdes në dhënien e hakut punën që bëjmë, sepse All-llahu i Madhërishëm na ka porositur që kur bëjmë ndonjë punë ta përkryejmë atë, sigurisht të mirë. Mësuesi duhet t’ia japë hakun shpjegimit të mësimit, babai duhet t’ia japë hakun fëmijëve dhe gruas së tij, hoxha duhet t’ia japë hakun dijes së tij e jo të manipulojë me të. Këtë gjë të gjithë e dinë. Meqenëse e dinë, atëherë le të kujtojnë dënimin që do të marrin në amshim nga Zoti i tyre nga ajo gjendje që e dinë se nuk duhet bërë një mëkat dhe e bëjnë përsëri. Sa dënim i rëndë është ai!!!

Hevzi ZEQIRI

MIKU I MIRË - 1

2010-02-16T13:00:00.000-08:00

Hevzi Zeqiri

Si një qeske misku që kënaq besimtarin,

Miku i mirë është për mysliman vëllain.

Po si zambak uji që sytë i shkëlqejnë,

Nuk të len në rrugë, se veten s’do që s’do ta urren.

Mbase nga misku nuk do të marrësh gjë,

Së paku pak erë edhe në ty ka rënë.

Ai është mik i mirë ku të do për All-llah,

T’i tregon mangësitë e të ndalon në gjynah.

E kur mikun e mirë me të keqin ta ndërrosh,

Dije se veten deshe ta shkatërrosh.

E çfarë ka dashur miku edhe ti do të duash,

Ngaqë nga e njëjta erë keni jetuar.

Pa sini të së mirës

2010-02-11T11:18:00.000-08:00

Hevzi Zeqiri

Kur erdha në jetën e kësaj bote,

E pashë ballin e gjerë të tokës,

E cila shikonte e përmalluar:

Do të isha unë i të mashtruarve?

I të mashtruarve nga djalli i marrë,

I keqi i vetes që keq do të bëja,

A do të bëhesha prej zemërbardhëve,

Apo do të bëhesha i madh ogurzi?

Do të bëhesha ogurzi, nëse

Do të ndjek rrugën e të marrit,

Të cilit besë më nuk i zihet!

U rrita, u bëra i madh si burrë,

Më i dashuri prej tyre në rrethin tim,

Kur bëja gjynahe patjetër pendohesha,

Ai i pranonte lutjet e mia, më falte.

E kur e dredha mendjen time

Duke dashur mëvetësinë,

E nuk e dija se veten e bëra sini

E keqja mblidhej në mua, mbi.

E ndaluara me të lejuarën m’u përzi,

Të gjitha të mirat m’u bënë hi.

Kur kjo sinkroni ra mbi mua,

Bileta fluturoi mbi kokën time.

E nuk shikoja lart por në tokë

E humba dynjanë e amshimin.

SHKRETËTIRË

2010-02-08T13:48:00.000-08:00

Hevzi Zeqiri

Në pluhurin e thatë të jetës misterioze;

N vrushkullin e dashurisë se pa koduar;

Në tradhtinë e amanetit të dhënë;

Fryma të zihet në botën e gjelbër.

Në djersën e njelmët të punës së zezë;

Në lotin e pastër nga syri me ujë;

Nga dashuria e pa skrupull në muret e mbyllura;

Të bëhet valë uji i ftohtë e i ëmbël.

Në çiltërsinë e mbrëmjes së bukur me yje;

Në pëllëmbën e Dashurisë Hyjnore;

Edhe në mesin e shkretëtirës së pa pluhur,

Nuk ka freski më të madhe nga dashuria jote ndaj Krijuesit.

PARIMET E MORALIT

2010-02-01T12:56:00.000-08:00

Parimi paraqet një përfundim të përgjithshëm i cili del nga njohja e një gjëje dhe që vihet në themel të një teorie, shkence apo të një botëkuptimi. Është një nga tezat themelore mbi të cilat ngrihet dija në një fushë të caktuar. Me fjalë tjera, me parim nënkuptojmë një rregull apo dispozitë të vënë nga dikush (ose edhe nga vet individi për veten e tij) e që i përmbahet asaj në kryerjen e një veprimi në një fushë të caktuar. Pa parime nuk do të mund të kishte ekzistuar edhe veprimi ose do të ishte qorr në çdo fushë.

Morali paraqet atë tërësi të parimeve që janë krijuar për fusha të caktuara ku njëkohësisht është e domosdoshme të respektohen ato në qoftë se duam të jemi pjesë e shembujve të të mirëve. Morali njëkohësisht është edhe mësim ose përfundim logjik nga një ngjarje ose diçkaje tjetër e që ndihmon në jetën dhe veprimtarinë e shoqërisë, pse jo edhe të individit.

Për të patur një moral të mirë dhe të pastër patjetër duhet njihen parimet e tij. Nuk është ndonjë filozofi aq e pështjellur sa të mos mund të kuptohet me fjalë, por edhe nga veprat e dikujt tjetër. Kur themi me fjalë kemi për qëllim këshillën. Kur themi me vepër kemi për qëllim të vepruarit e dikujt tjetër (mirë ose keq) të pranueshme ose të papranueshme, të virtytshme ose të pavirtytshme etj.

Të përsosurit e moralit do të thotë të jesh i njohur me të gjitha tiparet të cilat nuk përshtaten me moralin e shëndoshë të individit ose shoqërisë. Të përsosurit e moralit do të thotë të jesh i denjë për atë që thua dhe vepron. Me fjalën tënde mund të ndryshosh jo vetëm një individ, por një popull të tërë, qoftë për të mirë a për të keq. Kjo ndodh varësisht se sa është i njohur një individ në një shoqëri të caktuar ose edhe më gjerë me veprën e tij dhe me atë se sa i shitet fjala.

Të mësuarit për përsosjen e moralit e ka patur fatin ta bëjë vetëm ummeti i pejgamberit (profetit) Muhammedit alejhis-selam (paqja dhe mëshira e Zotit qoftë mbi të) i cili ishte dërguar tek njerëzit si ambasador i All-llahut të Madhëruar. Ummeti i tij (Muhammedit a.s.) është prej të parëve që ka dëgjuar për përsosjen e moralit ku edhe ai vetë ka thënë në një nga thëniet (hadithet) e tij se kishte ardhur ta përsosur atë, moralin. Rezultatet e atij ishin aq marramendëse saqë sot të gjitha komunitetet tjera fetare habiten se si arriti që aq mirë, pastër dhe suksesshëm kishte arritur që ta qëndisë atë në formën më të mirë. Megjithatë, të tjerët pyesin: “Si është e mundur që një ish bari të ishte aq i përgatitur sa të ndryshojë botën për më pak se tri dekada?”. Përgjigjja është aq e butë dhe aq e saktë saqë nuk lodhemi as edhe pak. Ai kishte parime të cilët nuk i kishte artikuluar nga mendja e tij, por i kishte të mësuara nga vetë Zoti i botëve. Duke iu përmbajtur atyre parimeve dhe mësimeve që i kishin zbritur nga Krijuesi i gjithësisë (All-llahu xheleshanuhu) ai (ambasadori i Zotit në tokë) arriti që ta përmbush misionin e tij që e kishte në tokë.

Megjithatë, në fillim përmendëm se morali paraqet tërësi të parimeve që janë krijuar për fusha të caktuara që me të vërtetë edhe mban ky konkluzion ngase e kanë thënë njohës të mirë gjuhësorë e social. Meqenëse morali qenka një tërësi parimesh, atëherë nga i mori Muhammedi a.s. ato parime? Ajo tërësi parimesh, atij i zbriti nga qielli kohë pas kohe, gjendje pas gjendje dhe ai vetëm e kumtoi atë që kishte pranuar nga Xhibrili. Jo vetëm kaq, ai ishte edhe njeriu më i dashur ndër njerëz dhe të All-llahu i Madhëruar. Ishte njëri me dinjitet i cili arriti të ketë respekt edhe para ngarkimit të tij me misionin e thirrjes islame.

Parime të moralit janë të gjitha rregullat, ligjet të cilat All-llahu xh.sh. i ka shpallur në Kur’an (libri më i pasur dhe më i gjallërishmi për shpirtin e njeriut). Të gjithë ata që e provuan shijen e këtij morali kanë dalë nga gjendja e tyre e hidhët drejt moralit të përsosur, besimit të vërtetë. Ata që duan ta shijojnë këtë ëmbëlsi të këtij morali le t’a provojnë shijen e tij. Le ta shfletojnë Kur’anin (librin qiellorë), dhe le të njihen me njeriun me moral të përsosur.

Dikush do të thotë se ai ka qenë njeri për të cilin thuhet se është edukuar prej vet Zotit dhe se ne nuk kemi patur atë mundësi. Jo, sepse ka patur edhe prej pasuesve të tij që kanë patur moral të lartë. Thamë se duhet përpiqemi të bëhemi shembull për të mirë ashtu si ishin disa të tjerë. Le t’i kujtojmë njerëzit e mëdhenj të islamit si: Imam Ebu Hanifen, Imam Shafiun, Imam Hanbelin, Imam Malikun e shumë të tjerë imam e jo-imam të cilëve All-llahu xh.sh u ka dhënë atë mirësi që të kenë një moral të përsosur.

Hevzi Zeqiri

Meditime të pafundme

2010-01-19T12:19:00.000-08:00

Nga mërzia e thellë mistike,

Në mendimet e thella të kosmosit,

Lirohet shpirti i të pafatit.

Shkëputja maramendase nga dëshira për jetë,

E bën njeriun të ndjehet i vetëm,

I këputur, pa konkurencë.

Nga pafuqia e shpirtit të lodhur,

Në meditimet e pafundme për fuqinë e krahut,

Ndjehesh si Hekstori, i hekurt.

Nga lodhja

Në çmenduri,

Pa mos e kërkuar ndihmën e Të Madhit.

Hevzi Zeqiri

RINIA DHE MORALI

2010-01-19T05:29:00.000-08:00

Rinia është një gjenerator i madh brenda një shoqërie e cila mund të sjellë mirësinë apo ligësinë e një populli, posaçërisht të vetes së saj! Ajo mund të bëjë ndryshime të mëdha, qoftë për të mirë apo për të keq. Ajo është pasqyra e një populli. Është fuqia e një shteti.

Aktivitetet e të rinjve, revolta e tyre për një çështje të caktuar, angazhimi apo mosangazhimi i tyre në disa elementë shumë të rëndësishëm për një të ardhme më të mirë, pa dyshim se janë faktorë kryesorë për të bërë një “rezolucion”, i cili do ta çonte një shoqëri në brigjet e vdekjes apo të jetëgjatësisë.

Shikimi prapa, drejt civilizimeve të dikurshme që edhe sot kanë lënë gjurmë, na bën të mendojmë se si është e mundur që një gjallërim i illë i dikurshëm sot të rezultojë i vdekur, madje aq i vdekur sa studiuesve u duhen me vite të tëra që të gjejnë vetëm një përgjigje, prej shumë të tillave. Themi se është e mundur sepse me gjëra të tilla po ballafaqohemi. Përgjigja përfundimtare dhe më e saktë, sipas mendimit tim, do të ishte se ata e umbën moralin dhe ranë pre e dëshirave të tyre kafshërore. Një gjë e këtillë ka shkatërruar popuj të cilët gdhendnin edhe kodrat për të ndërtuar ardhmërinë e tyre të mirë dhe të sigurt, të cilët jëkohësisht ishin edhe të moralshëm. Megjithatë, për një kohë shumë të shkurtër bënë një “revolucion i cili ishte në të mirë të tyre”, duke mos u kujdesur për veten e tyre, kaluan kufijtë e moralit.

Morali është një tërësi parimesh, normash dhe rregullash që duhen respektuar, nëse duam të qëndrojmë në këmbë. Ai është forcë e cila të bën të jesh i kujdesshëm në zgjedhjen e rrugës të cilën do ta ndjekësh. Vetëm më këtë, me një faktor, do të mund të kuptohet domethënia e moralit si armë apo mbrojtje e një populli. Për të realizuar një ëndërr të mirë, ëndrrën për ta nxjerrë popullin e tyre në dritën e jetëgjatësisë së lumtur, rinia e çdo kohe dhe e çdo vendi me siguri se nuk duhet ta anashkalojë parimin “moral”! Morali është ilaçi, mbrojtja dhe arma më e mirë e cila të shëron, të ruan dhe të mëson t’i luftosh të tjerët që të kanosen me antimoralizëm!

Në shoqërinë tonë, morali është faqja kryesore e librit udhërrëfyes drejt suksesit, faqe e cila është ngatërruar ndokund, ka humbur tërësisht, ose është në duart e ndokujt i cili e ka vjedhur atë dhe nuk mendon që ta kthejë. Të tre opsionet janë të sakta, varësisht prej tokave se ku jeton kjo shoqëri. Herë-herë, në një grup të shoqërisë, zë vend më shumë se një problem, prej të lartpërmendurve.

Derisa në shtetin amë të shqiptarëve, morali, në përgjithësi, ishte i shkëlqyeshëm, gjatë periudhës komuniste shqiptarët e Shqipërisë e ngatërruan atë me partinë e dikurshme, për të cilën jepnin edhe jetën. Do të ishte absurde dhe e papranueshme që ndokush të thotë: nuk ka të bëjë partia, qeveria apo dikush tjetër për humbjen apo zëvendësimin e tij. Këtë do ta shohim më vonë.

Shqiptarët kosovarë, vëllezërit tanë, u zvarritën për njëqind vjet me radhë për t’u mëvetësuar. Me gjithë atë mundim, ata kishin arritur që t’i njihnin kufijtë e njerëzisë dhe moralit dhe fatmirësisht e ruajtën moralin me shumë kujdes. Ata u mëvetësuan dhe bënë shtetin e tyre. Por, në kohë “paqeje”, dikush po ua vjedh gjënë më të shtrenjtë, gjoja për t’i civilizuar shqiptarët “e pacivilizuar” dhe për t’i dërguar drejt një bote të re, duke vënë edhe ligje nga më absurdet dhe të papranueshme, nga një mendje e shëndoshë, siç ishte lejimi i martesës me të njëjtën gjini. Këtë gjë popujt e shëndoshë e kanë luftuar pa masë.

Shqiptarët e anëve tona janë në po të njëjtën gjendje, si vëllezërit tanë në Kosovë, kur jetonin nën diktatin e “Lirimit” (Sllobodanit). Vetëm se këtu kemi një “Lirim” tjetër. Në Maqedoni, jo shumë larg, erdhi në fuqi ligji i cili lejonte që në shkollat fillore dhe të mesme të mësohen edhe lëndët fetare. E larguan nga orari i përditshëm shkollorë këtë orë të bekuar nga frika se do të kishin një shoqëri të shëndoshë! – Ky është ndikimi i partisë që përmenda më lart, sepse po këtë gjë, vetëm në një dimension tjetër, e ka bërë baca Enver.

Në këtë linjë, duke mos e llogaritur as për zero moralin, kalkulimi i suksesit në një shoqëri, shtet dhe rini nuk do të ishte asgjë tjetër pos humbje kohe. Konkretisht, asnjë shoqëri nuk ka arritur të ndërtohet në baza të shëndosha, gjegjësisht të qëndrojë në këmbë derisa nuk ka pasur me vete ilaçin, mbrojtjen dhe armën - moralin! Për këtë gjë, për ta përsosur moralin, kishte ardhur edhe njeriu më i madh që ka parë bota, Muhammedi (paqja dhe mëshira e All-llahut qoftë mbi të).

Hevzi Zeqiri

Loti që nuk u pa!

2010-01-18T10:31:00.000-08:00

Botuar në revistën ETIKA, Janar 2010, numri 22

Brendësia e njeriut, ndjenja e madhe për... iu pa në sytë e mprehtë dhe shikimin e tij të mërzitur. Erdhi në mes të natës në kasollen e tij të vogël në të cilën nuk kishte lezet të hynte. Me vete po pëshpëriste dhe qante një hall të madh. E kishte zakon, çdo herë kur hynte në shtëpi, kasolle, afrohej pran dritares. Asnjëherë nuk kishte arritur të hynte në të e të mos kishte rënë terri pra, pa mos u shfaqur yjet “në faqen moderne të qiellit”.

Qante, vazhdimisht qante! Të qarat e gjata e kishin kërrusur dhe i kishin dhënë një imazh pleqërie, apo ndoshta jo të qarat!?

Shikoi majtas dritares, brenda dhomës, pa shtratin e tij dhe një mbulesë prej pëlhure të shtrenjtë që tani i kishte humbur shkëlqimi e bardhësia. Dikur ajo pëlhurë shkëlqente po si diamant, por tash nuk bën as pesë pare. Shkoi në shtrat, u ul dhe tha:

- Kush je ti?

- Unë jam Muharremi!

- Nga je? Nga ke ardhur? Çfarë kërkon këtu?!

- Unë vij nga fushëgropa e madhe e Ballkanit. Kam ardhur për të punuar dhe... – uli kokën dhe qante.

Përballë kishte derën në të cilën kishte hyrë e kishte dalë plot njëzet vite të zeza që po të shkruheshin do të kalonte rekordin e veprave shkencore e artistike që janë shkruar deri më tani.

- Çka dhe?! Çka?! Fol?!

- Unë..., kam një hall.

- Unë kam më shumë halle se ti dhe tani mu hiq qafe. Dil jashtë!

Uli kokën dhe bëri hop për nga dera. Iu afrua derës, e hapi dhe doli. Shikoi lartë dhe priste që një udhëtim kohe do ta çonte në vendin ku për herë të parë i ka prekur balli. Nga malli u kthye brenda, u shtri në shtratin e papastër dhe përsëri tha:

- E ç’hall ke o i shkretë!? Prapë u ktheve. Unë të përzura! Çfarë burri je ti që kur del nga një derë për të mos u kthyer dhe prapë kthehesh?! Mburravec?! Unë moti kohë kam dalë nga një derë dhe nuk jam kthyer, e as që kam ndërmend të kthehem. Në dashtë koha le të më kthejë!

Për njëzet vjet me radhë, për njëzet vite të plota, për njëzet vjet të zeza çdo natë kështu fliste me veten e her-her edhe duke i ngatërruar rolet. I fliste vetes dhe shante. Shpesh herë e përzinte njëri personazh tjetrin për ta kthyer në shtëpi, por, ai prapë kthehej në dhomë.

Djemtë iu kanë bërë burra, kanë fëmijë. vajzat iu kanë martuar, janë bërë gra, kanë fëmijë. Qante, qante i shkreti!

Buf...! - diçka në mendjen e tij.

- Çfarë kam unë; pse më duket si kasolle i gjithë ky pallat?! Askush nuk është më i pasur se unë. Unë jam burrë ndër të tjerash jam shqiptarë!

Ishte një burrë i gjatë, ballë të gjerë, mustaqe në të cilat nuk i kishte mbetur asnjë qime e zezë. Shpinë e përulur pran pasurisë që nuk e gjeti, që unazat e kurrizit i dukeshin mbi këmishë kush e di nga sa larg. Flokë të bardha nga malli, ballin plot rrudha, vetulla të përkulura po si kurrizi; asnjë bukuri rinore me vete, asnjë vlerë.

Një lajm i zi, i hidhur, ia ndërroi mendimin menjëherë; mendim ky se nuk e lë kasollen e Evropës për tu kthyer në shtëpi. I kishte vdekur gruaja por, si alamet patrioti që ishte e mbajti veten. E mbajti veten për të mos u poshtëruar prej vetes, sepse të tjerët qysh moti e kishin pështy në fytyrë.

Si çdo herë që dilte e hynte në shtëpi, kasolle apo pallat edhe herën e fundit doli nga shtëpia me natë. Kokën ulur..., qante..., asnjë pikë loti në sy. Zemra i kalbej, por kësaj here kishte marrë edhe tiganin me vete.

Hevzi Zeqiri

M’i ke shtuar kujtimet e dashurinë!

2010-01-17T14:39:00.000-08:00

Mes lumenjve të mendimeve të dalldisun,

Në botën e pashterrun të kujtimeve

Më kujtohesh ti

Në zemrën që çahet nga dashuria

Mes për mes si me thikë

Ti, nuk do të ikësh nga aty

Kur rrezet e diellit të bëhen hije

Do të shkojmë për një të veçantë llogari

Për në amshim

Por ti ishe vetëm një fije dritë

Që i gjete rrugën një togu të madh udhëtarësh

E që dë të të duan ty

Kushtuar Hoxhë Jakup Hasipit

Hevzi ZEQIRI

Rinia universitare përball sfidave...!

2010-01-17T07:06:00.000-08:00

Shpesh herë rinia universitare, studentët, gjenden përballë disa sfidave të cilat do t’i pengonin në realizimin e qilimit të studimeve. Edhe pse ata e dinë se në çfarë udhëkryqi gjenden ku para tyre kanë sfidat, ata përsëri gjejnë një rrugë e cila jo vetëm që do t’u pengonte gjatë studimeve por, do të u kushtonte shumë gjatë një jete të tërë. Ata zgjedhin, apo e “pasurojnë” agjendën e tyre të përditshme me gjëra të rrezikshme për ta dhe shoqërinë, agjendë e cila i dërgon në rrugë të fëlliqura; studentët shumë mirë e dinë se cila rrugë do të ishte më e mira, por ajo është rrugë e vështirë.

“Shpesh herë jam gjendur në udhëkryq, dhe kam zgjedhur rrugë të cilat nuk kanë qenë të mira për mua; jo që nuk e dija se cila është më e mira, por ajo ishte shumë e vështirë” – Al Paçino!

Sikur të përmenden sfidat që janë para rinisë universitare do të duheshin me vite për t’u numëruar dhe përsëri nuk do të mund të arrinim të shkruanim sepse, ata vetëm vijnë e shtohen.

Prej atyre më të vjetrave, që tashmë janë bërë edhe modë, një numër bukur i mirë e ka kuptuar se deri ku do t’i çonte ajo rrugë. Megjithatë, është për tu habitur fakti se disa prej studentëve kanë dëgjuar se alkooli krijon një mekanizëm më të shpejtë të menduarit, sepse ai zbut trurin dhe bën që njeriu t’i kap gjërat shumë më shpejtë se sa në një gjendje normale. Sipas mjekësisë kjo mban por, shumë prej njerëzve nuk janë në gjendje ta kuptojnë faktin se ajo të bën të varur dhe se efekti i saj, i ashtuquajturi i të menduarit të shpejtë, është për një kohë shumë të shkurtër dhe se më vonë do të paraqitet problemi i harresës së tepërt. Për ketë kam diskutuar me disa prej atyre që kanë pirë alkoolin dhe vazhdimisht ankohen se nuk kanë memorie të mirë.

Studentët shkojnë në shumë qytete universitare për studime. Nga vet fakti se shkojnë nga çdo anë, në ato qytete ka edhe njerëz të ndryshëm dhe mentalitete të ndryshme. Mentaliteti i ndryshëm, në këtë rast, do të thotë se nuk e ka dert se çka bën derisa nuk është afër shtëpisë; sjellje fëmijësh, “nuk më shohin prindërit dhe unë mund të bëj çfarë të dua”! Në këtë rast mund të përmendim ato student veçanërisht gjatë studimeve fillojnë të drogohen dhe laji duart prej tyre.

Nuk mund të llogaritet student i mirë ai që në mendjen e tij e ka fiksuar shprehjen: “ka kohë”. Asnjëherë nuk ka kohë! Në qoftë se sot i kalon diçka një njeriu universitar, nesër del diçka tjetër dhe mu atëherë nuk ka kohë për t’iu kthyer një çështje që tashmë ka kaluar. Këtë mund ta dëshmojnë të gjithë. Koha e studentit është e bekuar dhe nuk guxon të cenohet apo të harxhohet nëpër vende të cilat nuk sjellin gjë tjetër pos degjenerim. Kafenetë janë rekorde me numrin e vizituesve të shenjtë që shkelin gjënë e tyre edhe më të shenjtë, kohën. Sikur kafenetë të kishin listat e regjistrimit për prezencë të studentëve, asnjë student nuk do të humbte vitin apo të rrezikohej nga një gjë a tillë sepse tashmë “materialin universitar” e kanë mësuar përmendësh. Emër për emër i njohin të gjithë këngëtarët, qoftë edhe nga zhanret që edhe akademia e muzikës i ka pastruar prej liste. Çdo këngë të çdo këngëtari dinë ta këndojnë më mirë se ai. Ky është “sukses”! ka prej atyre studentëve që nuk e njohin bartësin e lëndës. Ka prej atyre që nuk e dinë se sa lëndë i kanë në semestrin aktual që gjenden. Kjo ndodh sepse i janë dhënë hapësira, i janë hapur rrugë për të vepruar në këtë mënyrë; përballë çdo universiteti ka më shumë kafe se fakultete dhe katedra në një universitet. Kjo është një sfidë të cilës duhet bërë disi për parandalimin e saj, por jo pa vetëdijesimin e studentëve. Një gjë e tillë nuk mund të bëhet prej dikujt tjetër, ajo bëhet nga studentët duke vendosur që mos të kalojë rreth gjashtë orë nëpër kafe. Në vend që të jetë i rregullt në kafene, le të jetë i rregullt në bibliotekë.

Përmendëm se studentët kërkojnë hapësira dhe kërkojnë ndihmë. Ata kërkojnë hapësira, kërkojnë kushte, kërkojnë që të kenë universitet. Për fat të mirë, kohëve të fundit në Kumanovë, Universiteti Shtetëror i Tetovës shtriu duart drejtë Kumanovës dhe hapi dy fakultete të cilat i kanë shërbyer shumë rinisë kumanovare. Me seriozitet pune nga bartësit e përgjegjësisë së fakulteteve në Kumanovë, këtë vit janë pranuar rreth treqind student të rinj, veç atyre katërqind që tashmë janë në vitin e dytë akademik dhe njëkohësisht janë bukur mirë të suksesshëm.

Sidoqoftë edhe në rininë e këtyre fakulteteve nuk përjashtohen sfidat e lartpërmendura. Edhe pse ekzistojnë shumë më tepër; për të mos e zgjatur, përqendrohemi tek ato më të theksuarat.

Për të nxjerrë një rini universitare të mirëfilltë, gjëja e parë që duhet bërë është që vet të rinjtë ta përvetësojnë një çështje shumë me rëndësi: qëllimin e studimit.

Të shkosh në fakultet sepse nuk ke punë tjetër do të thotë të bëhesh parazit me vetëdëshirë. Të kopjosh në provim për të marrë një notë kaluese me qëllimin e vetëm, diplomimin do të thotë të bëhesh argat i armikut. Çka do të plasojë një student i tillë në tregun e vlerave, pos tregimeve aventureske dhe të hidhëta për një mendje të shëndoshë? Si do t’i përfaqësojë shqiptarët në profesionin e tij para të tjerëve? Duke marrë një rrogë dhe të rregullojë vetëm gjendjen e vet financiare? Të shkosh dhe t’u ligjërosh studentëve apo nxënësve ashtu shkel e shko me qëllim që të paguhesh do të thotë të investosh në parazit. Edhe kjo është një prej sfidave të mëdha. [Amër Halid - “DERISA TË NDRYSHOJNË VETEN” – f. 90-100]

Shqiptarët, sidomos në ditët e sotme, nuk kanë nevojë për parazit, kanë nevojë për akademik të mirëfilltë.

Hevzi Zeqiri

Asfalti

2010-01-11T12:09:00.000-08:00

Mbi asfaltin e gjymtë

Të coptuar si mos më keq,

Të çarë e me gropa,

Këmbë e rrotë e shumëkujt ec.

Vijat e ftohta që shtrihen mbi të

Se ç’ kanë një modesti që kund se gjen,

Të plota a të ndara, ç’ rëndësi ka?

Kushdo që i shkelë nuk bën zë.

Ai dhe ata, rrinë kokë ulur,

Mbi shpindë mbajnë gjithë çka munden.

I pari a i dyti shkelës, rëndësi nuk ka.

Veçse rregulli ka për t’u kthyer,

E jo vetëm si rregull për t’u parë.

I shkreti asfalt,

I rrethuar me trotuar.

I zbukuruar me motrat e tij, vijëzat bujare.

I bërë nga njeriu,

Njeriut i jep ligjëratë.

Hevzi Zeqiri

Vëllazëria, një nga bazat e besimit

2009-12-21T10:29:00.000-08:00

Është e ditur se rrëfimi është i mirë për shpirtin, prandaj edhe Allahu i Lartësuar na thotë se përkujtimi u bën dobi besimtarëve. Përkujtimi i çështjeve të besimit dhe dashurisë për njëri-tjetrin kujtoj se është gjëja më e nevojshme dhe parësore që vjen pas ibadeteve të obliguara, farzeve . Të përkujtosh dikë për një gjendje të caktuar dhe të kesh qëllimin e pastër, për rikthimin e vëllazërisë së mëhershme, sado që të ketë qenë e vështirë, ndikon në përmirësimin dhe ngritjen e ummetit të Muhammedit, alejhi selam. Kam përshtypjen se rezultatet e kësaj Allahu i Lartësuar . na i thotë në ajetin kur’anor: “Allahu nuk e prish gjendjen e një populli (nuk ua largon të mirat), përderisa ata ta ndryshojnë veten e tyre. (Kur’an: Err-Rra’d: 11).

Derisa besimtarët e Islamit janë në gjendje dhe të gatshëm t’i ndryshojnë marrëdhëniet mes vete, qoftë për të mirë apo për të keq, Allahu i Lartësuar bën atë që ne vetë e kërkuam.

Në mesin e besimtarëve ka prej tyre që janë të ndarë për shkak të një dezinformate të cilën nuk e kanë verifikuar ndoshta aspak dhe kanë bindjen se është e mundur të ketë ndodhur; e thonë nga dyshimet që kanë në vete. Megjithatë, dihet se dyshimet dhe paragjykimet vijnë nga shejtani i mallkuar.

Në mesin e besimtarëve ka prej tyre që nuk përshëndeten me selam, kur takohen rrugës duke mbartur me vete kryelartësi me të cilën ndoshta ia kalojnë edhe shejtanit. Këtë e bëjnë ndofta për shkak se i ka zënë rrugën me veturë para garazhit të tjetrit.

Ka prej atyre njerëzve që një grup besimtarësh e cilësojnë si në humbje të plotë vetëm se ndjek një sunnet që akuzuesi nuk e ka hasur, e nuk bëhet prej atyre burrave që ulen dhe studiojnë atë çështje se a është ashtu si e bëjnë apo gabim dhe në fund të thonë “Allahu alem!” (Allahu i Lartësuar e di më së miri), por bëhen fakihë me të lexuar një fletushkë për Islamin.

Kur në si mysliman filluam t’i shartojmë këto filiza të fitnes që të tjerët na i dhanë falas, për pasojë fituam gjendjen e sotme të myslimanëve në të gjithë botën. Cili mysliman nuk do të donte të dëgjonte për gjendjen e ummetit të Muhammedit, alejhi selam, pjesë e të cilit është çdo njeri me mendje të shëndoshë? Asnjë. . Vëllezërit e motrat tona në mos paçin mundësi t’ju ndihmojnë në mënyrat e përshtatshme dhe të nevojshme, së paku në dua nuk duhet t’i harrojnë.

Megjithëkëtë, kam përshtypjen se gjendja e myslimanëve, në përgjithësi, është e vështirësuar si pasojë e gjynaheve tona, prej të cilëve shumë ngadalë po largohemi. Le të bëjmë që Allahu i Lartësuar ta ndryshojë gjendjen tonë për të mirë dhe të realizohet premtimi i Tij i cili u përmend në ajetin e mësipërm: “Atyre nga mesi juaj të cilët besuan dhe bënë vepra të mira, Allahu i Lartësuar u premtoi se do t’i bëjë zotërues në atë tokë ashtu si i pati bërë zotërues ata që ishin para tyre dhe fenë të cilën Ai e pëlqeu për ta, do ta forcojë, e në vend të frikës Ai do t’ju dhurojë siguri. (Kur’an, en-Nur: 55)

Nga kjo shohim se Allahu i Lartësuar ka premtuar se do të na bëjë prej zotëruesve të tokës, por është e sigurt se nuk na bën derisa jemi në këtë gjendje të përçarë: vëllai me vëllanë, familje me familje, nipër e xhaxhallarë... nuk flasin, nuk vizitohen e të bisedojnë si besimtarë që në biseda të tilla t’i rrethojnë engjëjt, të zbresë Mëshira e Allahut të Lartësuar e t’i begatojë me Mirësitë e Tij.

Nëse duam të bëhemi prej atyre që dëshirojmë ta arrijmë atë kohë kur myslimanët, besimtarët të marrin sundimin e botës, atëherë duhet të bëhemi të mirë.

Ne e kemi shënuar në Zebur (në librat e shenjtë) pas shënimit (në Lehvi Mahfudh), se me të vërtetë tokën do ta trashëgojnë robtë e Mi të mirë. (Kur’an, el-Enbija: 105)

Allahu i Lartësuar në fund të ajetit thotë “robërit e Mi të mirë” gjë që zë një vend të në bashkëjetesë, ndihmë të njëri-tjetrit dhe sinqeritetit të ndërsjellë për të cilat flasin shumë ajete dhe hadithe.

Si besimtarë myslimanë kemi përgjegjësi edhe ndaj fqinjve për të cilët shpesh na shkon mendja t’u ndihmojmë dhe shpesh herë bëhet ajo. Sikur të shikohet gjendja e rrethit të ngushtë familjar dhe marrëdhënieve të ndërsjella në të mirë në një familje myslimane, veçanërisht në familjet shqiptare myslimane, sjellja e tyre e interesave të ndërsjella në të mirë të ummetit dhe të tyre veçanërisht, nuk ka të bëjë aspak me Islamin. Muhammedi, alejhi selam, thotë: “Xhibrili vazhdonte të më porosisë për të drejtat e fqinjit, saqë mendova se fqinji hyn te trashëgimtarët.” Pra, mund të shihni se sa shumë rëndësi të madhe i jepet fqinjit, menjëherë pas rrethit te ngushtë familjar, sa i përket kujdesit dhe përgjegjësisë që mbart për të.

Konsideroj se gjendja e myslimanëve kohëve të fundit është një pengesë e madhe që ummeti të kthejë hilafetin. Kush të dojë, le të thotë çka të dojë. Në mendofshin se jemi gabim (jemi të gabueshëm), le të na këshillojnë e të përmirësohemi me lejen e Alllahut të Lartësuar. Kushdo sido që të thotë, në kthehemi tek ajetet kur’anore:

“Kjo fe është e juaja dhe është e vetmja fe (e shpallur), kurse Unë jam Zoti juaj, pra më adhuroni vetëm Mua!” (Kur’an, el-Enbija: 92).

“Dhe kapuni që të gjithë ju për litarin (fenë dhe Kur’anin) e Allahut, e mos u përçani!” (Kur’an, Ali-Imran: 103).

“Edhe ata që kanë ardhur pas tyre e thonë: “Zoti ynë, falna ne dhe vëllezërit tanë që para nesh u pajisën me besim dhe mos lejo në zemrat tona asfarë urrejtjeje ndaj atyre që besuan. Zoti ynë, Ti je i Butë, Mëshirues!” (Kur’an, el-Hashr: 10).

Këtë fe Allahu na e ka shpallur neve, na e ka zbritur referencën më të pasur që nuk ka parë toka ndonjëherë e na mëson se edhe si të lutemi e të falënderojmë.

“A ju kujtohet kur familja ishte shumë e mbledhur, kishte një të parë dhe të gjithë jetonin në harmoni dhe dashuri?”

Do të ishte një gëzim i madh për secilën familje islame, që tashmë kanë humbur rregullin e një oxhaku të përbashkët e mëshirues, që të mblidheshin dhe të bëjnë që engjëjt e Allahut t’i rrethojnë e Allahu të zbresë Mirësitë e Tij. E në këtë lloj gjendje të ndjehet ajeti kur’anor ku Allahu thotë:

“Nga zemrat e tyre kemi hequr (kemi zhdukur) çdo gjë që ishte krijuar nga zilia (nga urrejtja),...”(Kur’an, el-A’raf: 43).

Në një moment mendojmë se diçka nuk është në rregull me një besimtar mysliman dhe menjëherë largohemi prej tij, sikur të mos ishte prej nesh. Në qoftë se një besimtar apo besimtare do të ishte në gjendje që të bëjë gjithçka për vëllanë apo motrën e vet myslimane për një kohë të caktuar; dhe vjen një kohë tjetër kur nuk dëshiron as të dëgjojë për të; Allahu i Lartësuar në Kur’an për këtë lloj veprash dhe të ngjashme me to thotë: “Ka nga njerëzit që adhurojnë Allahun me mëdyshje (luhatshëm); nëse e godet ndonjë e mirë, ai qetësohet me të, po nëse e godet ndonjë e pakëndshme, ai kthehet në fytyrën e vet të vërtetë (të mëparshme); ai ka humbur këtë dhe jetën tjetër, e ky është ai dështimi i qartë.” (Kur’an, el-Haxhxh: 11).

Hevzi Zeqiri

Ylli i natës

2009-12-17T03:58:00.000-08:00

Mesele nate seç ishte atëherë,

Një yll i bukur, sytë m’i morri në terr,

Kaloi me shpejtësi dhe tha një fjalë.

Më kapi shtrëngimi e rrëqetha,

Mu duk se shpirti më shkoi atje ku desha,

Mes luleve të parajsës.

Kur pashë veten me se isha veshur,

Me veten u paka duke qeshur;

Atëherë e kuptova thënien e tij.

“Kurrë më parë nuk ke qenë si sonte,

Që vashave të reja goja do u belbëzonte,

Ndoshta do kënaqesh në jetën tënde.”

O shpirt i lazdruar - i thash timit,

Përse nuk të bie ndërmend të bëhesh i pastër.

Të ka mbuluar llumi e helmi – për dynja.

Petku me të cilin isha i veshur,

Me aromë të lules vjollcë ishte i ngjeshur,

Ishte aromë dehëse.

Petk, flakë si bora i bardhë,

Që në këtë botë nuk kisha parë.

Por në tjetrën a do të arrij të mbaj?!

Derisa të bëhem njeri me tamam,

Nuk më jep askush xhevap.

Jo-jo, në këtë gjendje jo! – nuk e bëni dot.

Hevzi Zeqiri

Lule e bardhë

2009-12-14T04:47:00.000-08:00

Lule e bardhë e lyer me baltë

Në fletët e bukura tashmë të dremitura

Të mbuluara nga dheu i lagët

Si arrin që ta ruash bukurinë

Të jesh zemër hapur madje edhe për baltën

Që në faqe të pështyn

Sa zemër madhe që je

Aromën e bukur t’ia japësh

Asaj që deshi të t’ poshtërojë

Ia ke kaluar njeriut, oj e bukura e dheut

Me mirësinë tënde të paqme

Që të verbrit ia kthen sytë

Hevzi Zeqiri

Të kujtoj

2009-12-11T14:26:00.001-08:00

Dhe sikur natën të dilte dielli

Që në tokë të shfaqen hijet

Sikur dita të bëhej natë

Që në të t’ dalin yjet

Unë s’do të mundem pa ty

O zemra ime shfaqe dritën në sytë e mi

Që të shoh botën e bukur

Se nuk po mund të rri

Sa sy të bukur kishe natën

Kur më shikoje me dashuri

Sa vezullim i bukur që ishte

Shikimi yt në zemrën time

Që desh me mbytje me dashuri

Shpesh herë më duket se të kam afër

Nga gëzimi rrëqethem

Zhgënjehem

Shpesh herë dua të vij te ti

Kur mendoj pak më thellë

Duhet të vdes

Hevzi Zeqiri

Malli

2009-11-30T08:44:00.001-08:00

Zemër e burrit qan si çamaloku i djepit

Të zihen përbrenda mushkrit

Nga malli për atdhenë

Në tokë të huaj mungon flladi i tokës tënde

Edhe pse shpesh herë mendon se e ndjen

Por është larg, atdheu

Në mes të natës mundohesh për t’i njohur yjet

Që lulëzojnë e ngasin njëri tjetrin

Po nuk janë

Në tokën tënde lind dielli mes maleve të bukura

Në të huajën nga asfalti i pluhurosur

Je i tepërt atje, kthehu

Hevzi ZEQIRI

Pse???

2009-11-28T15:16:00.001-08:00

Jeta.

Baza e rehatisë së përkohshme, por, përgjithmonë e paharruar. Pika ku ndahet e mira dhe e keqja dhe njëkohësisht shijimi i të dy opsioneve për një kohë të shkurtër. Shije e ëmbël dhe e hidhët në të njëjtën kohë. Pika e kënaqësisë dhe vuajtjes. Pika ku takohet angazhimi dhe pasiviteti në jetën mesatarisht gjashtëdhjetë vjeçare, pra jeta e kësaj bote.

Puna.

Pikënisja për tu pasuruar në këtë botë. Mund të thuhet se është e domosdoshme që të kesh qëllimin e të qenit i pasur për ta kontrolluar dhe imponuar veten drejtë punës dhe kundër përtacisë. Puna, që të kënaq ty, familjen tënde, dhe të gjithë rrethin ku kap nami yt në kohën kur arrin të korrësh suksesin, në këtë botë; në të kundërtën do të jesh i shkelur e i përbuzur nga mosinteresimi yt për një jetë të begatë dhe të shëndoshë, në këtë botë të bukur.

Pasuria.

Ushqimi më i mirë i jetës materiale. Kënaqësia e mirëfilltë, e buzëqeshjes rinore; buzëqeshjes në pleqëri. Duke qenë i pasur dhe duke u mundësuar fëmijëve tu që punojnë, e kur i sheh me penë në dorë që shkruajnë e thirrin në të vërtetën e mirëfilltë, në të vërtetën që nuk është gatuar nga dora e njeriut, por është rreshkur dhe përgatitur deri në desertin më të mirë hyjnor, nga vet Hyjni; a thua vallë ka kënaqësi më të madhe?

Dituria.

Arma më e madhe bërthamore reformuese dhe më e gjatë në skenën e luftërave. Sikur se dihet se armët bërthamore shpërthejnë dhe hedhin materien tutje në një formë tepër të pakontrolluar duke shkatërruar shumë prej gjërave të bukura; dituria është një armë bërthamore që nuk është e prirë për të shkatërruar. Ajo është e prirë për të mbledhë gjithçka e (jo për të hedhur tutje). Po të përkthehet në gjuhën e fizikës kjo që u tha për diturinë do të merrte emrin: dituria atomike. Vetëm atomi, nga ajo që ka arritur të deshifrojë shkenca, ngërthen në vete një energji shumë marramendëse. Pra, shumë fuqi dhe barrë bartë me vete zotëruesi i saj, njeriu.

Religjioni.

Eh, mu këtu shtohet një kënaqësi a rehati dhe hiqet një brengë; njeriu i religjionit lirohet nga një barrë shpirtërore. Nuk është nga mendja e njeriut, në të kundërtën do të quhej ideologji, e ideologjia është shkatërrim pa mos u referuar në rregullat dhe këshillat hyjnore.

Ai, religjioni, është zbritur për të organizuar jetën e njerëzve në dritën e bashkëpunimit dhe bashkëjetesës në këtë botë të bukur. Disa prej njerëzve nuk bënë as edhe një ndërhyrje në argumentet e Hyjnit; ndërsa disa të tjerë ndryshuan pjesë-pjesë religjionin. Pikërisht për këtë ekzistenca e rehatia e jetës njerëzore pësoi këto ndryshime të paparamenduara, apo ndoshta edhe të planifikuara! Por, kujt do t’i interesonte dhe në dobi të kujt do të ishte ky kaos botërorë.

Pse?

Sepse je gabimtar dhe i padrejtë, o njeri! Ndryshove dhe nuk ndjeke të vërtetën. Ja çfarë të gjeti!

Hevzi ZEQIRI

Në qytetin Skup

2009-11-28T15:03:00.000-08:00

Në qytetin Skup

27.11.2009

Kënaqësia dhe respekti ndaj të tjerëve paraqitet dhe shihet nga të tjerët, paraqitet atëherë dhe vetëm atëherë ku je i mirë. Kështu që të bëjnë nder të gjithë njerëzit që ke rreth vetes.

Nga një respekt i tillë i ndërsjellë, mes miqve, në ditën e Kurban Bajramit, pesë shokë sa ishim vendosëm të shkojmë në Shkup të pimë nga në kafe. Bajram!

Deri atje shkuam me veturën e njërit nga shokët, e cila më pëlqeu shumë, por, një gjë nuk mund ta merrja me mend: janë të rralla veturat që hasim rrugës.

Sidoqoftë, me të arritur, vizituam çarshinë e vjetër. Siç dihet, zakonisht kur njeriu gjendet nëpër çarshi, gati se nuk ka ku të shkelë nga qarkullimi i njerëzve. Dyqane të bukura, qebaptore, fëmijë të vegjël që ecin me prindërit e tyre, e shumë gjëra tjera nuk u hasën në çarshi sot.

Më tej, kaluam nëpër qendrën e Shkupit e cila pas rregullimeve të fundit është zgjeruar bukur mirë dhe është zbukuruar.

Hymë edhe në qendrën tregtare aty afër; përgjithësisht, Shkupi ka bërë një hov të madh në sytë e të huajve në lëmin e tregtisë së ashtuquajtur “e madhe”.

Hymë në kafenenë “Firence”, në qendër të kryeqytetit; lokal “Italian”!

Interesant, kudo që shkuam vetëm rrinim dhe shikonim njëri tjetrin se çfarë ka mund të ndodh?! Ishte sikur të udhëtosh në kohë në një linjë të gabuar kozmosi dhe të mos takosh asnjëri. Vetëm në qendër u panë disa njerëz edhe atë krejt pak, shumë pak. Me një fjalë, Shkupi ishte i vdekur sot. Por pse vdiq gjithë ai qytet? Sepse myslimanët kanë bajram (festë), kanë prerë kurbane për hir të Zotit, pra e kanë pushim këtë ditë. Shkupi po qëndronte në këmbë dhe i stërmbushur me njerëz vetëm kur janë shqiptarët; sa i përket etnitetit tjetër vetëm katër tezga në pazar ishin të hapura, gjithçka e vdekur.

Hevzi ZEQIRI

Rreth kubesë

2009-11-28T14:57:00.000-08:00

Në mesin e natës, e në mes të ditës kur dielli është në zenit, në çdo mëngjes e mbrëmje, në kohë me diell e me shi, në vjeshtën e flladit e në verë të nxehtë; është ajo që gjithmonë buzëqesh me rrethin e saj vezullues, me dashurinë e madhe ndaj atyre që e duan e respektojnë. Është po sikur diamanti që edhe natën shëndrrit. Por për të shëndrrit atij i duhet vetëm një rreze drite për të ndriçuar dhe mjafton që pasqyrimi në të ti merr sytë. Një rreze drite, vetëm një rreze që për njeriun dhe nevojat e tij do të ishte e pa konsiderueshme dhe varfëri që nuk ka të matur. Ja që ajo diamantit i mjafton. Shikoni lart, shikoni lart dhe shihni se çfarë bukurie shpreh kjo Kubë. A nuk e shihni? Po, e shihni, por nuk dini të kënaqeni nga bukuria e saj, sepse për të parë me sytë e zemrës duhet që ta dini gjuhën e saj e t’ia kuptoni brengat.

- Xhaxha – foli njëri prej fëmijëve që ishin mbledhur rreth plakut – a vërtetë flet ajo gjëja?

Po moj bijë, po, flet edhe mirë bile! Parakushti kryesorë i të kuptuarit të gjuhës së saj është që të kesh besim në veten tënde se vërtetë ajo flet dhe ka shumë mall në veten e saj. Ajo vazhdimisht na shikon me mall por, ka prej atyre njerëzve që nuk e kuptojnë.

Në zemrën e njeriut ka një fjalor përkthyes i cili ndihmon bartësin e saj për të kuptuar edhe atë që e ka të vështirë ta kuptojë; si të doni quajeni, nuk gaboheni!

Një fëmijë i bukur dhe më shtatgjati në mesin e fëmijëve që në sy i shihej zgjuarsia e tij dhe shkathtësia për ti kapur gjërat ashtu si janë, tha: Xhaxha, mund të na tregosh pak historinë e saj sepse vërtetë duhet të dimë diçka për të që të mund të shohin brengën e saj.

Plaku buzëqeshi dhe afroi djalin afër tij por, në momentin kur deshi ti japë djalit atë që e kërkoi ngriti kokën lartë, sikur i mbylli sytë dhe tha: Dëgjoni, dëgjoni!

Nga larg dëgjohej një zë kumbues i një kitare që zotëruesin e saj plaku e njihte mirë dhe e dinte se çfarë e brente të shkretin. Duke u afruar zëri i kitarës bëhej edhe më i qartë dhe fjalët filluan ti kuptohen më mirë. Nga teksti i këngës që ai këndonte, fëmijët arritën të kapin këto vargje:

Nga shpirti i flakur prej dashurisë

Ndaj ty oj tokë e premtuar

Vazhdoj këngën time që ty ta kam kushtuar

Sa e sa tufa arinjsh kishe pran vete

Që jetonin e loznin ashtu si donin

Mbi ty oj tokë e premtuar

Sa arinj të frikacak kishin qenë, që edhe sot janë

Që i pandehje se trima të mëdhenj

Që të lanë ty, pos tjerash edhe nga frika

Një tufë ujqish të tërbuar

Të futën nën kthetrat e tyre

Por përsëri të çliruam oj tokë e premtuar

Seç po duken disa rreze drite

Të mprehta si shpata e Hektorit

Për trungun e madh në tokë të premtuar që do të mbetet vetëm si e premtuar

... ... ...

Dhe duke u larguar njeriu që këndonte zëri i bëhej edhe më i largët dhe i padëgjuar. Fëmijët bashkë me plakun e dëgjuan deri sa kishin mundësi ti dallonin fjalët dhe djali që ishte pran xhaxhait foli e tha: mm... xhaxha, me sa kuptova unë kjo është brenga e kësaj kube apo jo?

Plaku përsëri buzëqeshi. Pohoi diçka me kokë sikur të dëshironte të thoshte se kështu duhet menduar. Çudi se si e mbajti veten e nuk e ndali njeriun që të bisedonte si zakonisht me të dhe të mësonte se deri ku kishin arritur ata...!

Ndodhi se si ndodhi plaku iu kthye fëmijëve dhe vazhdoi t’u tregojë për atë që e pyeti djaloshi pak më parë. Për çudi ai e ndërroi kahun e shpjegimeve dhe filloi të komentojë tekstin e këngës që pak më parë e dëgjuan.

I pyeti fëmijët: Vallë ndokush e kuptoi mirë këngë që këndoi ati njeriu që kaloi?

Njëri foli: me sa kuptova unë qante dhe gëzohej për një tokë të premtuar, por se çfarë ishte në të vërtetë nuk e kuptova...pra...!

Ai vajtonte, shante dhe gëzohej në të njëjtën kohë. Vajtonte për një vend shumë të çmuar për ta e që nuk e dinë as vetë se përse e kërkojnë dhe me çdo kusht dhe çmim duan ta marrin. I shan ata njerëz që ishin të ngarkuar me detyrën e mbrojtjes së tokës së shenjtë e që nuk e mbrojtën. Gëzohet për atë kohë kur përsëri e kthyen atë me një të ashtuquajtur fitore, e që neve na kushtoi shumë.

Plaku fliste dhe vazhdimisht shikonte drejtë kubesë.

Eh moj e madhe që njeriu më i madh prej më të mëdhenjve ishte në ty dhe shkoi edhe më tej. Ke qenë dhe do të jesh e madhe. Mbaje mend, jo me tufa arinjsh, por vetëm me një tufë ujqish, vetëm me një tufë. Po të bëhet më shumë se një tufë humbet shkëlqimi i trimërisë e besnikërisë.

Edhe luanit shkëlqimi i trimërisë në sytë e tij i humbet kur është larg tufës. Mos vallë të kanë lënë larg tufës...???

Sa lot ke derdhur moj ti kur shihje këtu afër teje zjarrin e grykës së pushkës së armikut të ligjit të Të Lartit, sa të është dridhur zemra, hë, na thuaj. Po, po, të kuptoj më je hidhëruar. Të kuptoj, jam plakur dhe nuk bëj dot gjë, për atë nuk më flet ti.

Ishte hera e parë që plaku u gjet në atë gjendje, për atë fëmijët vetëm rrinin dhe shihnin se si do t’ia bënte xhaxhai i mençur.

Pa një heshtje të gjatë, më në fund plaku tha:

Këtij vendi i duhen njerëz të ditur kështu si ju – dhe dorën e tij e vendoi në supin e djalit të mençur shtatgjatë – që të mund t’i përballojnë çdo lloj gjëje, çdo lloj barriera t’i kapërcejnë dhe mos ta ndjejnë fare. Ata janë, janë diku, por... kam frikë se nuk do tu japin hapësirë për të vepruar drejtë kësaj rruge të gjatë. Sepse, të dashurit e mi, në këtë rrugë të çlirimit të sërishëm të kësaj këtu lart njerëzit nuk guxojnë të pengohen, por duhet ndihmuar njëri tjetrit dhe të garojnë në punë të mira. O Zot, ata janë, janë...!

Të dashur fëmijë, vendi për të cilin këndonte kitaristi është pikërisht këtu ku ne i kemi këmbët. Kjo tokë dhe ky vend, që çdonjëri prej nesh e ka amanet deri në ditën e gjykimit, është pushtuar njëherë me shpatë, pastaj është çliruar me shpatë, pastaj edhe një herë është pushtuar me shpatë e deshën të na e marrin edhe shpirtin me bomba gati atomike!

Eh more fëmijë, sikur ta dinit se sa ju dua...! – dhe plakut i rrodhën lot nëpër faqet e tij të rrudhura. – eh..., eh...! – nuk mund të nxirrte fjalë nga goja.

Xhaxha, athua ku janë ata njerëz për të cilët flisje? – pyeti një çupës e vogël, e bukur e gojë ëmbël. Shihej se ishte e mësuar që të flet me aq butësi.

Ata janë brenda çdo grupi njerëzish që kanë këtë mendim bijë, që jetojnë me ëndrrën e çlirimit të ...! – përsëri lot në sytë e plakut të cilët shoqëroheshin me ngërçe të fjalëve.

Të gjithë e shikonin plakun me mallëngjim dhe e qara e tij u vinte si therje shpirti. Vetëm shikonin. Vajza e vogël që e pyeti për herë të fundit, po qëndronte përballë plakut dhe me shikimin e saj kërkonte përgjigje, pa thënë asnjë fjalë.

Ata kërkojnë ndihmë, kërkojnë mbështetje nga të tjerët, kërkojnë hapësira, por ja që nuk ua japin. Ata me lejen e All-llahut do të vazhdojnë madje edhe me shumë vështirësi, do të arrijnë sukses në punën që kanë filluar.

A po e kuptoni tash se kush janë ata, o të dashurit e mi? Ata jeni ju, o rreze drite. Që ndaj jush bëjnë gabim ata që thonë se jeni të vegjël, se jeni fëmijë, gabojnë, shumë gabojnë...!

Hevzi ZEQIRI

MULLITË E ERËRAVE TË SERBISË

2009-11-25T04:56:00.001-08:00

Vendi ku njeriu është lindur shpesh herë nuk mund t’i caktohet çmim vlerës së tij, e sidomos kur ai është vendlindja e tij. “Çmime” të tilla shqiptarët nuk kanë njohur asnjëherë sepse shpesh herë janë përballur edhe me vdekjen për të mbrojtur atdheun e tyre. Atdheu nuk është një copë toke apo një vizatim i hartave shtetërore, por ai është ushqimi i një atdhetari të mirëfilltë. Malli për të, të bën të ndjesh kënaqësinë e të qenit atdhetarë. Ai as nuk mund të përkufizohet si mall, që të bën të ndjesh për të sepse “...Malli për vendlindjen nuk është dheu, por tingulli i regjistruar nga hapërimet e para mbi toke... (Kim Mehmeti, "Kulla dykatëshe" , fq:118 )”.

Këtë mall të tjerët janë munduar me mish e me shpirt që ta ndajnë nga shqiptarët me çdo mjet, madje madje edhe duke i torturuar shqiptarët deri në atë masë saqë, siç e dimë, valët e mëdha të shqiptarëve vërshuan drejtë Turqisë, duke e lënë pothuajse shkret shtratin ky më së miri u pushon trupi, nga shkaku se nuk durohej më dora e shkaut mbi ballin e shqiptarit.

Politikat shoviniste serbe na e kanë bërë të ditur se seriozisht nuk duan të kenë punë me shqiptarët, madje as që e pranojnë faktin se ka shqiptarë në shtetin e tyre, Serbi. Ky shtet i cili më parë kishte përdorur disa metoda të dhunshme për ti dëbuar nacionalitetet tjera nga “tokat e tyre” kishte qenë mjaft i suksesshëm në qëllimin e tij. Jo se ka arritur ti dëbojë shqiptarët, por ka ngopur barkun e tij me gjakun e të tjerëve, duke mos na harruar edhe neve. Me kalimin e kohës, metodave të tilla u kaloi afati sepse kuptuan se bota e shihte atë se çfarë ndodhte në territoret e ish Jugosllavisë. Këto raporte ndëretnike, raporte të papëlqyera dhe të dhunshme, ushtarake, ditëve të sotme kanë marrë një kah tjetër. Kahu i ri i spastrimeve etnike pa zhurmë, ishte pagëzuar me emrin: “hapësirat e demokracisë”; të cilat hapësira shumë mirë po i përdorin serbët, siç thamë edhe më lart, për spastrimin modern etnik.

Sipas mediave serbe, kosovare dhe maqedonase, në aksionin e fundit që u bë në luginën e Preshevës ku u arrestuan shumë burra me motivacionin se ishin pjesëmarrës në luftën e 2001-shit, në Maqedoni; janë marrë njerëz prej secilës familje dhe janë lënë pa kreun e tyre familjarë dhe si rezultat i kësaj “rehatie” shqiptarët e Preshevës filluan të shpërngulen në Kosovë. Këtë e bëjnë për të gjetur një jetë më të sigurt për fëmijët e tyre. Mirëpo, një shpërngulje e tillë një ditë do të bëhet më masive dhe se serbëve do tu mbetet pak punë për ti qëruar hesapet me një pakicë shqiptare që do të mbetet në “tokën e tyre”. Ky lloj i spastrimit etnik është një prej politikave shoviniste sllave të cilën kah-moti e luajnë serbët e Beogradit.

Nuk mbetet asgjë tjetër për të shtuar pos që këto erëra të Serbisë duan ti drejtojnë shqiptarët në një rrugë kah ata duan, e jo nga vullneti i tyre për të qëndruar në tokën e tyre. Kjo i ngjan Don Kishotit; i shkreti, dëshironte të luftonte me vigan nga më të mëdhenjtë për ta treguar burrërinë e tij para hyjneshës së saj, e asnjëherë nuk i shkoi mendja se ajo që e bënte të madhe atë që ai e shihte ishte vetëm era që frynte nga flladi i pranverës që ia rrotullonte krahët mullirit të erës. Ai shkoi me vrap dhe mëshoi me kokë viganit të gabuar! Dhe çfarë e gjeti!? Asgjë tjetër pos që e gjithë bota qeshi me të!

Hevzi Zeqiri

Për një jetë

2009-11-24T11:26:00.000-08:00

Një besë e dhënë

Një fjalë e shkruar

Një lot nga zemra

Kodra u bë përrua

Ka shumë kohë që mbetën të kujtohen

Mbetën vetëm si një përrallë fëmijësh

Ka shumë gjëra që kemi dashur të bëjmë

Por si duket jeta s’na mjaftoi

Hevzi ZEQIRI

Liri në hapsirë

2009-11-15T07:58:00.001-08:00

Udhë pas udhe në shpirtin hapsinor

Në qendër të vetëdijes së mirëfilltë

Në mesin e kënaqësisë shpirtërore

Në fazën e pjekurisë së burrit burrë

Në shijen e jetës së ëmbël si hurme

Qëndron njeriu që mund të jet zemërgurë

Në mes tij dhe tjetrit është dashuria

Më buzën e fjalës së bukur ëmbëlsirë

Rrezaton fjala që jo vetëm thuhet, LIRI!

Hevzi ZEQIRI

Kërkova!

2009-11-09T16:38:00.001-08:00

Nga shpirti i dashurisë,

Në zemrën e rinisë.

Nga zjarri i djalërisë,

Drejtë vargut të poezisë.

Nga dera në derë,

Nga ferra në ferrë,

Nga kopshti në kopsht,

Nga lulja ne lule,

Ndjeva aromën tënde;

Kur në shpirtin e pastër më përkunde!

Hevzi ZEQIRI

Kur’ani

2009-11-08T09:53:00.001-08:00

Lexohet e mësohet me dashuri

Me besim e mallënjgjim të madh

Në zemër shkruhet mirësi

Të dridhë mendjen nga fjala hyjnore

Të lag fytin me lëgun e gjuhës së bukur

Të qetëson shpirtin e ngritur peshë

Të mëson dashurinë ndaj mikur

Ta trajnon dhe ta zbutë gjuhën

Për të ftuar në bësim e shpëtim

Hevzi ZEQIRI

Ndërgjegjja!

2009-11-06T05:22:00.001-08:00

Shtrëngate pas shtrëngte në frymën e njerëzisë

Për të cilën të gjithë mundohen

Ta largojnë nga vetja e tyre

Vetëm me këtë mund të arrihet maja e kënaqësisë

Me njerëzinë e bazuar në te drejtën e saj

Nga I Gjithdijshmi dhe ligji i Tij

Në hapsirën e pafund plot me universe

Ka çdo gjë që aty e ka vendin

Por asnjëherë rrugën nuk ia zënë njeri tjetrit

Shiko në tokë, ka bimë syri sa ta don

Me ngjyrat e tyre që nga bukuria të verbojnë

Por dardha mollë e as molla dardhë nuk bën

Çdo kush e çdo gjë bën punën e vet

Me kënaqësi don kulmin e punës ta bëjë

Ah sikur njeriu të ishte pak me i ndërgjegjshëm

Hevzi ZEQIRI

Brenda!

2009-11-04T03:46:00.001-08:00

Në shpirtin e dëlirë

Të dashurisë së sinqertë

Do të vijë njeiu i shumë pritur

Bukurina e së cilës nuk është hasur askund

Shpirt njeriu

Në linjën e mirëllogaritur të njerëzisë

Hevzi ZEQIRI

Për Zaim Zeqirin 6

2009-11-01T09:07:00.001-08:00

Në depot e mëdha të mallëngjimit

Jetë e vraxhët me të pangopurit për gjak

Gjelbërimet e fushave e të maleve

Paturpësisht u veshën me petkun e kuq

Të lengshëm e të pastër të shqiptarit të mjerë

E që u betuan për atëdhenë

Pasha kohën e kohës nëse ajo ka kohë

Pasha diellin e diellit në qoftë se ka diell

Nuk jam aq i çmendur që të mos kuptoj intrigat ndaj meje

Se jam popull dem baba dem në këtë tokë të bekuar

Çerdhe e burrave të mëdhenj trima

Që e kanë dhenë jetën e e japim për atdhenë

Vazhdoni, e matni krahët me të devotshimit

Po deshët që të turpëroheni para nënës suaj Sërbi

E të shkruheni nga të parët e të paaftëve

Hevzi ZEQIRI

Vila e zemërimit!!!

2009-10-30T11:00:00.001-07:00

O vilë e largët në male

E rrethuar me bukuritë më të mira të natyrës

Me lulet erë mira e me pemë të ëmbëla

Me hartën e bukur të kodrave të larta

Banuesi yt të ndërtoi për të vizituar ty

U bëre nikoqir i tij i përhershëm në këtë botë të rreme

Që, në fillim mendonte se në ty do të pushonte

Por nuk gjeti gjë pos zemërimit të llahtarshëm

Ti e shoqërove me vetminë e rëndë

E mësove me vetminë dhe me largësinë nga njerëzit

Ia shtove zemërimin e nivelit super modern

Ia largove dashurinë e vashës me sy të rrëshqitshëm po si të horizontit oqeanik

O vilë e bukur e shoqëruar me bukuri të qeta

Ti aspak mos u zemëro dhe mos ia ngarko fajin vetes

Sepse i zoti yt tashmë e kuptoi se e kishte gabim

Të largohet prej njerëzve e të jetojë i vetwm në ty

Qoftë për të pushuar apo për t’u përgatitur

Në shpirtin e tij të thellë

E kishte gabim që nga fillimi

Gabim, gabim do t’a ketë deri në fund

Që të izolohet nga bota e bukur

E në qetësi të veten do të futet deri në fyt në llum

Hevzi ZEQIRI

Bukuri me shami!

2009-10-29T07:48:00.001-07:00

Me besim e dashuri,

Mbulesën e mban në kokë.

Nuk dëgjon të tjrët çfarë thonë;

Veç me sulme ata jetojnë!

Ti je drita e bukurisë;

Ti je shpirti i dashurisë;

Je e madhe po sa bota!

Vetëm me shaminë tënde,

Zemra yte e madhe është;

Për të tjerat ke shumë dert,

I thërret në mbulesë,

Syri i mashkullit të mos i prek!

Bukuri si sy pranvere,

Mes shamisë syri të shkëlqen;

Je si buka për të vobektin,

Grua më e bukur për burrin e vërtetë!

Hevzi ZEQIRI

Në lulen e rinisë...!

2009-10-27T12:51:00.000-07:00

Në lulen e rinisë,

Ëndërrohet për lumturi

Rrafsheve të lëmuara të dashurisë...

Në bukurinë natyrore,

Nga shëtitjet e shpeshta

Bie në kafazin e robërisë...

Në lulen e rinisë,

Në mesin e të mirëve të shoqërisë

Me zemër të hapur ndaj dashurisë...

Po si zogu në mal që këndon,

Po si balena në ujë kur ujdiset,

Jetoj me lulen e rinisë!

Hevzi ZEQIRI

Qaj moj zemra ime!

2009-10-26T15:04:00.001-07:00

Qaj o zemra ime e dehur nga dashuria;

Qaj o syri im i fjetur në verbëri.

Qaj o zemra ime e mbushur me gjak dashurie!

Se më shkoj zemra ime e dashur

Përgjithonë në amshim!

Shkoi për të mos e parë kurrë më syri im!

Qaj e shko shumë larg kurrë për të mos u kthyer;

Qaj o shpirti im me lotët e mallëngjimit!

Vdis e shko takoje në botën e amshimit!

Qaj o zemra ime e mbytur në vetmi;

Qaj o syri im, s’ke për t’a parë më dashurinë!

Vdis e shko takoje në botë e amshimit!

Hevzi Zeqiri

Një linjë e drejtësisë!

2009-10-21T07:08:00.000-07:00

Nga kënvështrime të shumta që mund të bëhen kundrejt një individi, mund të arrihet në konkluzione të ndryshme me të cilët na jepet një hapsirë e veçantë në veten tonë që të mund të gjykojmë, përsëri në vete, megjithkëtë nuk përjashtohet mundësia të bëhen gjykime të gabuara të cilët nuk nxjerrin askund tjetër pos dështim.

Është mirë të bëhen analiza për të tjerët, të dihet se me kë kemi punë, të jemi të njohtuar se çfarë na pret, por, aspak nuk është mirë të merren hapa të gabuar pa bërë analiza dhe kërkime dhe pa qenë të matur në përfundimin që mirret. Konkluzionin përfundimtarë kanë të drejtë ta nxjerrin vetëm ata njerëz që janë mirë të pjekur dhe shohin në shume dimenzione që janë jetike.

Duhet kuptuar një të vërtetë të pandryshueshme që vetëm me të do të mund të arrihet qëllimi i nisur. E vërtetë kjo e cila bazohet në faktin e krijimit të karakterit të pacientit individ (që është kushti i parë), duhet kuptuar dhe njohur mirë baza e nisjes së çfarë do prodhimtarie të të studiuarit, duhet të merret parasysh edhe baza e të të motivuarit se nga mund të marrë guzimin të bëjë një punë duke qenë aq i matur dhe aq i sukseshëm në çfarë do veprimtari që fillon. Nga të gjitha këto do të mund të nxjerrim një përfundim se: tash kemi të drejtë të bëjmë analiza karakteresh të individëve!

Sikur të marrnim një musliman dhe të shikojmë në të bëmat nga fillimi i jetës së tij të pjekur e deri në të bëmat më të reja, do të habitemi se në çfarë konkluzioni do të arrijmë. Do të na çorrodisë fakti se si është e mundur që një njeri si të gjithë të tjerët të marrë tiparet e elemnteve të natyrës, pa të cilat nuk do të ishte e bukur bota. Në të njejtën kohë do të vërejmë se në veten e tij ai bart një peshë shumë të madhe dhe të shëndrritshme me të cilën ai ndriçon veten dhe botën rreth tij.

Disa thanë se ai është një njeri që ka për qëllim degjenerimin shoqërorë dhe se është i prirë për nga regjimet dhe se nuk di tjetër pos tij! Thanë se nuk di të mednojë për jetën demokratike dhe se i shpallin për rrebel të sistemit demoktatik me qëllim të fuqizimit të sistemeve regjomore, ku një konkluzë e tillë dhe skajshmërisht i padrejtë është i papranueshëm për mua!

Ai është si liqe, i cili aspak nuk mërzitet që të gjithë e vërejnë, aspak nuk lodhet se kush kënaqet duke e shikuar. Liqeni qëndron i hapur në tokën e tij të dhënë nga Krijuesi i tij dhe është i mirë për të gjithë, i mirë edhe për armikun. Ai u jep nga bukuria e tij syve të çdo gjallese, i cili qëndron her i qetë e her me dallgë të bukura e të vogla buzëqeshëse. Dhe shpesh herë ndosh që ndokush ta qëllojë me gurë atë, qoftë se e urren apo dëshiron të argëtohet, por sidoqoftë, atij i shtohet bukuria edhe më shumë nga stërpikat e vogëla guralecash që bëhen po si lule me fletë të gjëra dhe aasjeherë nuk ndalet së furnizuari me të mirat e tij. Ai është i thellë, i gjërë dhe vijëdrejtë në segmentin horizontal, i butë, vetëm atëherë kur dremit! Është i butë edhe kur tërbohet, të rrah me dallgat e diturisë së freskët të bazuar në atë që i ka dhënë Zoti.

Ai është si diell, i cili ngroh çdo njeri me cilësinë e ngrohësit më të suksesshëm nga lloji njeri, i porositur nga Qenia Hyjnore! Ngroh çdo kë në mënyrën e tij dhe nuk mërzitet se a e fyejnë të tjerët dhe i përzihen në punën e tij se kur të dalë e kur mos të dalë të bëj dritë dhe të ngroh, madje edhe në dimrin e ftohtë, shumë të ftohtë! Ai ngrit atë që është e nevojshme dhe i shmanget asaj çka është e tepërt!

Sikur të flitet për një njeri të tillë do të na duhej një kohë shumë e gjatë sepse do të shkruheshin shumë tituj shumë vellimësh dhe nuk do të mund ta spjegonim në tërësi emanetin e tij dhe të mirat që mund t’i sjellë një shoqërie, banorëve të tohës! Këtë shpjegim të mirëfilltë e ka bërë vetë Krijuesi i tij në librin famëmadh në të cili flet për njeriun që i caktoi një detyrë: E Ai (Zoti) ia mësoi Ademit të gjithë emrat (e sendeve)… (Bekare, 31).

Hevzi ZEQIRI

Mbretëreshë e imja!

2009-10-19T13:32:00.000-07:00

Në të gjithë brigjet që kanë shkelur këmbët e mia,

Në sytë e mi ti je më e mira.

Je si ylli që shkëlqen ndër qiej,

Bukuroshe që s’ka ngohur diell.

Nga të gjitha ti je më e mira.

Ti je shkaku i vuajtjeve të mia!

Ti je, mbretëresha e prangave të mia.

Ti je, e bukura e ëndërrave të mia.

Ti je, me sy të bukur që s’ka parë askush.

Je ti, që me dashuri zemrën ma mbush.

Mbretëreshë moj bukuri e rrallë,

Me pranga në duar më nxirr para teje.

Me duart e tua më liro ngadal,

Më lejo të shoh edhe nën detra.

Shoh pallatin që më shikon shumë vrenjtë,

Me dragonj që vjellin veç zjarr.

Më liro të shoh me sytë e zemrës,

Në vend të dragonjve të të shoh me vellë të bardhë.

Hevzi ZEQIRI

Zemër burri!

2009-10-18T14:26:00.001-07:00

Është copë mishi sikur e të gjithëve

Por e matur në vendime e fjalë

Plot mistikë e kënaqësi

Që vlon sikur ena e botës e mbushur plot

Fjalët e burrit janë të embla

Sepse dalin nga mesi i zemrës

Ai nuk llogarit për njeri

Atë që fjalën e nxjerr nga maja e gjuhës

Hevzi ZEQIRI

Falma dashurinë!

2009-10-18T05:19:00.000-07:00

Dashuruia ime është e flaktë,

Unë në zemër kam diçka të zjarrtë!

S’di edhe sa vjet unë do të rroj,

Që të kem afër e mos të përqafoj.

Zemra ime është lënduar,

Shpirti im është lënguar,

Të paktën të t’përqafoj në ëndërr.

Nganjëherë shëtis nëpër qytet,

Me shumë ëndje i shikoj yjet,

Sikur t’ishin sytë e tu,

Vetëm mua duke më shikuar,

I frikohem zgjidhjes së gabuar.

Zjarri në zemër tashmë veç po rritet,

Ndjenjat në rrugë më nxjerrin për shëtitje,

Do të pëlcasë e do të më vret,

E ti do të mbetesh vetë

Pa një dashuri e pashterrshme!

Po të lutem të më bëhesh truprojë,

Të më ruash mos ta humbi zemrën,

I vetëm rrugëve të mos shëtitem,

E kur të kthehëm për të pushuar,

Në shtrat mos të jem vetëm.

Falma dashurinë shumë të shtrenjtë,

S’do ta harroj për shumë jetë.

Eja mua më përqafo,

Mos më lër të derdhi lot,

Lutem që të jesh me mua vite e mote!

Hevzi ZEQIRI

Afërsi zemrash...!

2009-10-12T16:09:00.000-07:00

Kur flasim për afërsinë e zemrave, mendojmë se po flasim për lidhje dashnishë mes të të rinjve (që është e vertetë) dhe lidhje shoqërore, por, ja që marrim vetëm një kuptim të ngushtë të thënies.

Të jesh i afërt për zemre me dikë, do të thotë të jesh pjesë e atij/asaj pa qenë materialisht në të (gjë që nuk është e mundur të jesh materialisht i lidhur me dikë tjetër) sepse ti je vetvetja. Kjo afërsi, jomareriale, lidhet me sensin e të ndjerit të dhimbjeve dhe ndjenjave të tjetrit. Kjo ndjenjë rrit dashurinë mes njerëzve dhe forcon lidhjet si: farefisnore, kombëtare, fetare etj… Po ky forcim lidhjesh njerëzimin e nxjerr në dritën e ëndërruar që shumë gjatë kohë është duke e pritur. Kjo dritë është drita e besimit dhe rrespektit ndaj të tjrëve që nuk janë të kombit tënd, pra janë të një tjetri. Në këtë rast, ty të lidh një gjë tjetër që të vret ty sa herë që goditet vëllau yt dhe të bën të ndjesh dhimbje ashtu si i ndej ai, në të njejtën kohë të motivon që të mobilizohesh për të parandaluar të keqen të vërsulet ty dhe t’i ndihmosh vëllaut tënd për të dalë nga vuajtjet apo për t’i dhënë kurajë.

Afërsinë e zemrave, ne si musliman, e kemi me të gjithë besimtarët musliman në çdo cep të tokës ku shkelin. A nuk është e vërtetë? Në qoftëse nuk është e vërtetë atëherë pse ndjejmë dhimbje për ata besimtarë e besimtare që po torturohen rreth gjashtëdhjetë vite me rradhë? Kjo ndodhë nga ajo dashuri që kemi mes vete, dashuri vëllazërore i thot Muhammedi a.s. Pra, është nëj dashuri vëllazërore, është një e vertetë që nuk po munden të na e heqin nga zemra pabesimtarët me të gjithë mundin e tyre. Po në rregull, le të merren ata me gjëra të paarritshme e le të humbin kohë. Por jo. Nuk mbaron me kaq. Nga mossuksesi i tyre ata shfryhen tek ata që i mundin. E mjaft më, mjaft më se All-llahu nuk na lë kështu, i ndihmon robërit e Tij!

Izraelitët deshën t’a shkatërrojnë Palestinën dhe popullin palestiez. U munduan, por ja që nuk arritën. Kushedi se sa e kanë rrahur kokën e tyre për muri kur kanë parë statistikat e të lindurve në krahasim me të vdekurve gjatë luftës. Dallimi është shumë i madh, rreth 300% më shumë kanë lindur nga ata që kanë rënë shehid. Nuk humbet një gjë që All-llahu e ruan, as popull e as edhe gjëja më e vogël.

Vëllezërit tanë besimtarë palestinez janë të tanët, i duam ashtu siç i duam anëtarët e familjeve tona, sepse kemi një gjë të përbashkët, kemi dinin e njejtë. Kjo pra, është gjëja e përbashkët që për barriera nuk llogriten as kodrat, e për shembje as termetet më të mëdha, e as cunami më i rrezikshëm.

Të bëjmë një pyetje: pse ata luftojnë dhe flijojnë veten, familjen, pasuritë e tyre? Për Kuds-in, për xhaminë e tretë të ndërtuar në tokë. Kurrë, ama bash kurrë të mos mendojmë se ajo është vetëm e atyre dhe le të merren ata më të. Ajo xhami, është fundi i israsë dhe fillimi i miraxhit që bëri Muhammedit a.s., është e çdo besimtari. Pra, kjo do të thotë se çka është e atyre është edhe e jona.

Pra kjo është ajo që të motivon edhe më shumë për t’u ndihmuar vëllezërve tanë në çfarëdo mënyre, me çdo kusht dhe me çkado që të na vijë në dorë. O Zot, sa dhimbshëm i shikojmë videot se çfarë u ndodhë vëllezërve tanë palestinez, egjiptian, marokien, indian e të shumë nacionaliteteve të tjera. E me çfarë zemre jeton ai njeri, ushtar izraelit, që i ka vrarë familjen një vajze të vogël palestineze???

Hevzi ZEQIRI

Gjeje veten!!!

2009-10-09T13:46:00.001-07:00

Dhe kur koha fluturon,

Mos mendo se je në humbje.

Shikoje veten se ku je më i mirë,

Për ta ndalur atë që s’e dëshiron.

Kështu duke punuar më këtë ide

I tregon botës se je inovatorë!

Hevzi ZEQIRI

Në Europë

2009-10-04T13:16:00.001-07:00

Zeri yt po më bën dritë

Sikur t’ishte yll qiellor

Dhe pse larg po t’i dëgjoj

Valët e zërit në telefon

Brigjeve të burrërisë

Vazhdimisht unë po udhëtoj

Duke dashur t’imes dashuri

Ekzistencë t’i siguroj

Në Europën shumë të vjetër

Duke bredhë duke kujtuar

Nuk mendoj për asgjë tjetër

Fëmijët si je duke i edukuar

A thirrin ndonjëherë baba

A e mbajnë mend fytyrën time

I thuaj se baba është larg

O e shtrenjta dashuria ime

Duke bredhë e duke punuar

Me zemër unë po notoj

Në hapsirën shumë qiellore

Duke dashur të t’takoj

Shpesh herë më hidhet mendja

T’u shpall luftë e t’i asgjësoj

Armiqve që s’u punon zemra

Që s’më lënë të t’takoj

Hevzi ZEQIRI

Libri në raft

2009-10-02T10:06:00.000-07:00

Në raftet e librave shiqon një njeri

Shiqon me ëndje një të trashë libër

Pyet veten athua se ç’libër është

Aq i trashë me ç’informata

Vjen tjetri e përshëndet me selam

Zgjat dorën në dhe merr atë, plot margaritar

Fillon ta lexojë me melankoli

Shëndrit dhoma e shëndrit zemra

Pastaj pyet se ç’është kjo gjë

I thot është libri që nuk ka të fshehta

Libër për të cilin gjithëkush ka nevojë

Shkencëtarë e bari kush di të jetojë

Është Kur’ani pa të cilin dritë nuk ka!

Pa të zemra të ndalet e njerthi të thahet.

Hevzi ZEQIRI

Një ftesë, për luftë të tretë botërore!

2009-09-29T11:40:00.000-07:00

Është shumë interesant fakti se kur dëgjon një gjë e cila nuk pritet të ndodhë, apo ndoshta edhe është përgatitur për vazhdimsinë e një projekti të mirë apo të keq, qoftë ai rajonal apo ndërkombëtar, fakti se habitesh apo nuk habitesh është absolutisht i varun nga ajo se je apo nuk je i përgatitur për risi të rrezikshme që kërkojnë shumë sakrifica. Ky fakt është një thirrje e presidentit të NATO-s para disa ditëve i cili thirri forcat më me ndikim në botë, të cilat edhe frikohen nga njëra tjetra, për një aleancë të re kundër sistemit bërthamor iranian. Në deklaratën, ftesën e tij për të formuar një fuqi me të cilën do të shkatërrojë Lindjen e Mesme, përfshirë edhe Iranin, ftoi Rusinë, Bashkimin Europian dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës kinse për një të ardhme më të mirë të njerëzimit dhe sigurisë së planetit nga vet banorët e planetit.

Nga disa diskutime me disa njerëz që pak a shumë njohin këto rrjedha të njollosura ndërkombëtare është menduar se Rusia nuk do të pranonte një ftesë të tillë nga presidenti i NATO-s. Fatkeqësiht apo fatmirësisht, nuk di se si do të ishte më mirë t’i thuhej kësaj dasme me aromë baroti që gati po fillon, Rusia që askund nuk është dëgjuar derimëtani (për këtë çështje), pas thirrjes së Rasmusen-it del me një deklaratë të re e cila njofton për sanksione diplomatike (që vetëm emrin e kanë diplomatike sa për fillim) ndaj Iranit nëse nuk e ndërpret sistemin e tij bërthamor. Kjo gjë që nënkupton se ka pranuar ftesën e liderit të NATO-s.

Po në këto rrjedha, vetëm pak ditë më këtej, të ashtuquajturit terroristet islamik, këtcënojnë Europën se në qoftëse nuk i tërheqin trupat e tyre nga Pakistani punët do t’i kenë pisk. Jo shumë larg, vetëm pas disa orëve, nga gjenerali i ri i forcave të Gjermanisë në Kosovë dëgjojmë një deklaratë me të cilën në njëfar mënyre ngusëllon shqiptëarët kosovarë ku thotë se edhe pse tërhiqen ato forca, kosovarët duhet të vazhdojnë me përpjekjet e tyre për ta dërguar Kosovën aty ku e ka vendin, ne NATO dhe BE. Kjo e fundit ishte një maskë të cilën jo të gjithë e kuptuan. Në këtë rast Gjermania tërheq trupat e saj nga Ballkani, qoftë në mënyrë simbolike apo me të vërtetë, na lë të kuptojmë se nuk ka ndërmend të bëjë veprimin e duhur për të ruajtur stabilitetin ndërkombëtarë, për të cilin pretendojnë nëpër deklaratat e tyre, por, në të relitet veprojnë në të kundërtën. Ky veprim i duhur do të ishte që të bëjë diçka në Pakistan e jo të lëshojnë Ballkanin e t’i hapin rrugën sllavëve për t’iu rikthyer gjenocidit nga sllavët. E them këtë duke u nisur nga ajo se ku dhemb dhëmbi shkon gjuha, gjë të cilën e bënë edhe gjermanët, sepse atje rritet dhe forcohet trungu i quajtur Islam, të cilës i frikohen shumë.

Meqenëse jemi tek Europa do të bëjmë një pyetje: Sa janë të njofuar europianët për këto ngjarje dhe ngjarjet tjera se çka u ndodh fëmijëve musliman në lindjen e mesme, për të cilët disa njerëz kanë ngritur zërin për t’u dalur në ndihmë? Për të mos thënë, aspak. Jam i bindur se mediat europiane kanë ngarkuar agjendën e tyre të programeve dhe të artikujve me gjëra qesharake, ashtu siç bënte Radio Televizioni i Sërbisë në kohën e luftës së Bosnës.

Në Maqedoni nuk kanë pse të merren më, sepse vetëmse fillimi i konfliktit është caktuar se nga çka do të vijë: enciklopedia e rreme. Ka disa njerëz të cilët merren me këtë punë me mish e me shpirtë për t’ia ndritur fytyrën shqiptarëve të Maqedonisë, të cilët janë prej udhëheqësve politik të saj, por ja që të tjerët nuk duan ta tërheqin atë botim.

Nga të gjitha ngjarjet dhe të thënat që pamë dhe dëgjuam koheve të fundit, ishim dëshmitarë të një thirrje për luftë të tretë botërore e cila do kthejë botën në rrënoja. Po, rrënoja.

Megjithatë, nuk e dimë se a jemi në luftën e tretë botërore apo jo. Sepse edhe në luftërat tjera njerëzit nuk e dinin se gjendeshin në konflikt botërore. Pas njëzetë apo tridhjet viteve dilte dikush dhe shkruante se prej këtij deri në këtë vit ndodhi kjo apo ajo luftë. Edhe në këtë kohë po ndodh e njejta. Sulmi i njëmbëdhjetë shtatorit, lufta në Irak, sulmi shkatërrues Rus vetëm për nje fjalë, konflikti në Maqedoni, problemet e Kosovës me Sërbinë, Bosnja, lufta në Gaza, trysnia e ndërkombëtarëve ndaj Iranit e shumë gjëra tjera që na bëjnë të dyshojmë se tashmë jemi në luftë të tretë botërore. Por darka e madhe po përgatitet. Përsëri nuk i dihet, mbase edhe është gati, vetëmse u ftuan disa mysafir.

Nga ajo që dimë derimë tani, nuk kemi parë që ndokush t’i kërcënohet ndokujt pa mos qenë i përgatitur. Logjikisht themi se ata që kërcënohen janë të përgatitur dhe njëkohësisht edhe ata që nuk lëshojnë rrugë janë poashtu janë në të njejtën gjendje. Duke ditur se danezët ishin ata që dikur deshën ta fillojnë këtë dasëm, duke qenë nën mbrojtjen dhe përkrahjen e tyre edhe presidenti Rasmusen (kur bënë karikaturat ndaj Muhammedit) atëherë lind pyetja se pse u lejua që një nxitës luftërash të bëhet president i një force të madhe, NATOS. Athua nuk e dinin këtë ata që votuan pro Rasmusen-it? E dinin mirë. E pastaj, pasi të arrijë në kar-rigen e butë shkon e bën një iftarë me R.T.Erdogan për të larë llumin e turpit të tij.

Për fund themi se nuk janë interesante të gjitha këto ngjarje sepse shumica e këtyre shteteve inicuese për destabilizim e kanë kënduar tashmë këngën e një nëne me fjalët: nina nana ndjali im e vëllau i burrit tim. E këto shtete nuk kanë asnjë përfundim tjetër pos shkatërrimit.

Hevzi ZEQIRI

Të pres!

2009-09-24T14:51:00.001-07:00

Nga malli për ty sytë po m’lotojnë,

Derisa të vish malli do m’mbulojë.

Kthehem para e prapa i shoh sytë e tu,

Derisa të vdes do t’pres ty këtu!

Nuk ka vajzë më t’bukur në këtë dynja,

Syri im vajzë si ti s’ka parë.

Me atë vetull t’hollë me qerpik të gjatë,

Sy filxhan e gojën mjaltë.

Kështu është dunjaja kohën e zgjat pak.

Por të rinjt si le kurrë për t’u plakë,

Pa u ba me nuse a me burrë të mirë.

Dashuria nuk është aq e lirë!

Nuk kam ndërmend të pres shumë gjatë,

Nuk lejoj që sytë t’më rrjedhin gjak.

Për ty moj e mirë unë po lotoj.

Kthehu sa më shpejtë e të t’martoj.

Sikur ti t’më lësh edhe një vit t’pres,

Asgjë nga unë s’ka për të mbet.

Fytyra do t’më rrudhet nga lotët e mi,

Zemra do t’më plas nga kjo dashuri.

Hevzi ZEQIRI

Për ty e dashur në imagjinatën time!

2009-09-22T17:03:00.000-07:00

Kur shiqoj hënën shoh fytyrën tënde,

Duke më buzëqeshur.

Kur bëj ndonjë punë je afër duke më ndihmuar,

E duke më dhënë kurajë.

E kur mërzitem shumë, shiqoj rreth e rrotull,

Tokë e qiell më mbushet me fytyrën tënde,

Aq të bukur sa kurrë s'e kam parë.

Pos në imagjinatën time!

Hevzi ZEQIRI

Dikur dhe tash!

2009-09-21T07:20:00.001-07:00

Dikur djem edhe shumë çika,

Ishin t’mirë ishin po si shpirta,

Ishin t’mëdhenj me fjalë të tyre,

çdo e thënë u bënte hije.

Kishin fjalën t’rënd si topi,

Axhami s’u thot babloku.

Të gjthë i donin dhe i rrespektonin,

Te gjithë zemrën ua falnin.

Me namuz kishin arrit,

Krejt botën për me e bind,

Se janë djem e çika t’mira,

Për këta në mal këndojnë bylbyla.

Këndonjnë zog e këndonjnë zana,

Ogurzinë e kishin shmang,

E për këta lum kishte bërë nana.

E më vonë kur erdh halia,

U fshehën burrat, humbi burrnia,

E nuk kishin ftyr me dal,

As n’sokak as n’oborr,

As n’xhami as në arë t’vet,

Turp i madh iu është rrekë.

Në qafë i ranë t’gjitha marritë,

Djem e çika s’dojnë me pritë.

S’dojnë me prit fjalën e babës,

As veshin s’ia vënë nanës,

Me e ni një fjalë të mirë,

Për namuz edhe burrni.

Dikur herët nuk kishin shkolla,

S’kishin pare ndër-mbi dorë,

S’kishin kohë me humb së koti,

Skishin vende që të nxjerr lotin,

S’kishin bukë me e çit n’tokë,

Kishin turp me u përdhosë,

Kishin nder ene burrni,

Kishin pushkë fjalën e tyre,

Kishin fëmi të fortë si zana,

Për ta gjithmonë bënte lum nana.

Po kujt i hyne oj nanë në hak,

Nipa e mbesa të janë hallakatë.

Të kanë dalë prej rrugës Zotit,

I shkon stina e i shkon moti,

I shkon jeta në hajni,

I shkon jeta në tradhëti.

Këto fjalë, punë aktuale,

Ia kushtoj burrave t’malev,

Që jetojnë nëpër qytete,

Që ende për burra e marrin veten.

Kane thënë t’vjetrit fjalë të mëdha,

Një prej tyre në vesh u ra:

Për të kshyr n’oborr t’komshisë,

Vetëm vetes ktheju ti,

Ndreçe shpinë e oxhakun tan,

Fshije mirë oborrin tan,

Kur ti bësh të gjitha këto punë,

As atëherë nuk ke kohë me shpif,

Për namuz e burrni të komshisë!!!

Hevzi ZEQIRI

Bajrami, festë!!!

2009-09-20T10:00:00.001-07:00

Magjishmëria e gëzimit madhështorë sot na kapi të gjithëve sikur të ishte një befasi.

Dikush e priste me mallëngjimin e ndokujt edhe iu duk demode fakti i bajramit, gëzimit të besimtarëve muslimanë pas ramazanit. Për ata që e kuptuan gjendjen e mos kthimit të ramazanit tashmë shkoi, kjo ditë ishte një ditë e shenjtë saqë filluan dhe kanë të drejtë ta barazojnë me fitoren e bedrit sepse, besimtarët muslimanë, të gjithë, e kishin bajram atë ditë. Ndërsa, për ata që e morën këtë ditë si demode si zakonishtë, apo ishte edhe hera e parë që këtë e ndjenë sepse nuk agjëruan.

Lirishtë mund të themi se nuk kanë bajram për ata të cilët nuk agjëruan sepse, bajrami është festë për atë besimtarë i cili feston për të bëmën e tij e jo për mohimin. Këtu nuk hyjnë ata të cilët nuk kishin mundësi agjërimi.

Edhe ky gëzim, ashtu si të gjithë gëzimet tjera shoqërohet me lotët e gëzimit. Lot të cilët janë bereqet dhe shterrje e agresivitetit të njeriut. Asnjë njeri i devotshëm sot nuk e la pa qarë me zemrën e tij të paktën, duke menduar se vallë a do të jemi prej banorëve të xhenneteve të Zotit xh.sh. e inshaAll-llah edhe jemi prej tyre.

URIME FITËR BAJRAMIN VËLLEZËR E MOTRA BESIMTARË/E!!! ALL-LLAHU NA TAKOFTË NË XHENNETIN FIRDEUS!!! AMIN!!!

Hevzi ZEQIRI

Lektoroi: Hatixhe ZEQIRI

Urime Fitër Bajramin!

2009-09-19T15:15:00.001-07:00

Agjëruam këtë Ramazan,

Dikush e ndjeu e dikush më pak,

Ata që vrapuan edhe e fituan,

Të madhin sevap.

Kënaqësinë më të madhe besimtari e ka,

Atëherë kur feston për të bëmën e tij,

Ku edhe Zoti e ka lënë,

Ramazanit Bajramin si gëzim t’ia bashkangjesim.

E nga zemra del një valë e madhe,

Sikur të ishte nje vullkan me shekuj pasiv.

Por ky vullkan nuk është shkatërrues,

Është i dashurisë së mirfilltë.

Të falenderimit e të gëzimit.

Hevzi ZEQIRI

Iftari 30

2009-09-19T15:14:00.003-07:00

Kur dielli i afrohet perendimit,

Skuqet qielli e behet se flakë.

Banorët e tokës e presim me mallëngjim,

Ditën tjetër kur ai prap të lind.

Ramazani i këtij viti

E flakëroi të tërin qiell,

Me lamtumirën e tij të përhershme,

Kurrë për të mos u kthyer.

E me urimet për tjetrin që do të vijë,

Na e la një emanet,

Që të bëhemi edhe më të devotshëm

E më shumë t’i bëjmë hizmet.

Zoti ynë na i prano duatë,

E na fal për gjunahet që kemi bërë,

Pos teje nuk ka kush të na falë,

E shpërblim më të madh

Se shpërblimi yt nuk ka.

Hevzi ZEQIRI

Iftari 29

2009-09-19T15:14:00.001-07:00

Fundi i të bekuarit është afruar

Na bën me shenjë një lamtumirë

Kurrë për të mos u kthyer më

E do të na shohë vetëm në botën tjetër

Për në ku edhe do të dëshmojë

Hevzi ZEQIRI

Iftari 28

2009-09-18T16:34:00.001-07:00

Erdhi fundi i këtij muaji,

Të bekuar që kurrë s’vjen më,

Të mirat bëhen me durim,

Në ahiret presim shpërblimin.

Qoftë ujë apo hurme,

Të parën që në gojë e fusim

Në kohën e iftarit,

Zbret bereqeti dhe të mirat shtohen.

Hevzi ZEQIRI

Për Zaim Zeqirin 5

2009-09-18T16:33:00.001-07:00

Shkrinin hekur burra t’mdhenj,

Nuk mërziten pse i gjen vdekja.

Në luftë të parët për mëmëdhenë,

Pasuri për ta s’ishte jeta.

Edhe qielli shi mos lëshoftë,

Edhe toka ujë mos nxjerrtë.

Edhe jeta jonë do të shkojë,

Edhe diellin do ta lëshojnë.

Do ta lëshojnë se ndryshe s’bën,

Burra të mëdhenj janë ngritur n’këmbë.

Si Emini e Zaimi,

Bashkë me të madhin, Tigrin, martirin.

Pushka kundër shkaut do të bëhet flakë,

Se në këtë tokë ka drejtësi e hak.

Hevzi ZEQIRI

Për Zaim Zeqirin 4

2009-09-18T16:26:00.001-07:00

Rrezon dielli e shkëlqen hëna,

Për djalë t’vetin gëzohet nëna.

Dritë e tërr mban ky qiell,

Burrat lufta po na i merr.

Kur vdes burri qan gjith fshati,

Gjëmon përroi e gjëmon shpati.

Pushkën n’krah e jep gjakun,

Për liri t’fmiut e t’plakut.

Burrë i madh me plot halle,

Lind e rritë në gurë e male.

Vendi i tij në karadak,

Të gjithë për të kerkojnë hak.

Plakut e të riut po i qan zemra,

Edhe ai ishte me dy thembrra!

Me dy krahë e gjoksin hapur,

Kërkoj lirinë shumë hapur.

E jep gjakun s’e ka dert,

Kur e di se ku ka mbetë.

N’betejë të madhe me helikopter,

Prej mesit të gurëve arma i kërset.

Hevzi ZEQIRI

Iftari 27

2009-09-16T13:33:00.001-07:00

Besnikëria nuk përulet!

Dituri, Edhe durim,

Kurrë nuk ndalet gjaku ynë.

Edhe tokë edhe qiell,

Edhe dritë mos bëftë ky diell.

S'e lëmë mbrapa, Emanetin,

Pa ia zbardh fytyrën këtij ummeti.

Plot të fëlliqur kemi parë,

Plot borjgez që s'na kanë parë.

Nuk e njohin, Këtë rahmet,

Me halife mbi ummet.

Shitet feja si çorape,

Si kanë fytyrë e si kanë faqe?

Para njerëzve, Të prezentojnë,

Hallet njerëzve t'ua shtojnë.

Merr guximin del llafosë,

Burrë i madh por i përdhosët.

Ndan ummetin, Në xhemate.

Do të shqyet tërë kjo faqe.

Hevzi ZEQIRI

Iftari 26

2009-09-15T14:29:00.000-07:00

More gëzim gëzim i vjetër

se ç'pësove një rrugë tjetër.

Dashurinë kthyem n'hidhërim

zemrat t'mirën s'e shpalosin.

Erdhi një kohë humbi kuptimin

ndjenja vetëm nxit hidhërimin.

Erdhi koha e t'pabesit

me krenari e merr pushtetin.

Injorancë pas injorance

dashurinë e hodhën tutje.

Dashuri e shtrenjt sa shpirti.

Gjë e cila mbyt hidhërimin.

Jetë të jep të mbyt mallengjimin.

Zemë çarë e shpirt dredhuar

i përgjakur në damarë.

Njeri burrë me zemër shpirt

i kthen hakun dhe armikut.

Trim i madh me gjoksin çarë

se ka dert se është përmallë.

I kthen pushkën çdo armiku

e merr vesh edhe çetniku.

Kohë e vjetë kthehet n'shesh

morrën vesh krajl e mbret.

Kohë e shtrenjtë e larë me gjak

mëshire umetit i kthen të shtrenjtën krenari.

Hevzi ZEQIRI

Iftari 25

2009-09-14T15:15:00.001-07:00

Dashurinë që ndjen njeriu

Ndaj çifit të tij si për mallë,

Është pjesë shpirti

E cila rrit zemrën.

Dhe kur takohet për së pari here,

Mbase, edhe nuk i përlqen,

Por ja që kontrollon gjendjen.

Zemrën mekanikisht detyron të punojë,

Të shtojë dashurinë, e tjetrin ta martojë.

Me martesën e çiftit zemrat qëtësohen,

Shtohet e mira në familje.

Shpërthen dashuria mes tyre,

Që si ndan gjë pos të ngopurit me zemër,

Edhe pse rrallë herë ndodh.

Dashuroni në emër të Zotit tuaj,

Gëzoni partnerin tuaj.

E mos dilni nga binarët e së mires,

Së nuk ka humbje më të madhe.

Hevzi ZEQIRI

Iftari 24

2009-09-13T12:10:00.001-07:00

Agjëruesit e sinqertë në iftar pendohen,

Edhe pse agjëruan gojën plot me dhikër,

Edhe pse e dinë se janë prej të shpërblyerve,

Të futur nën pëlhurën e mëshirës,

Që kurrë nuk shterret për ata që pendohen.

Sa e sa njerëz ka që agjërojnë,

Zemrat e të cilëve kushedi sa shtresa ndryshku kanë,

Të cilat as që mundohet t’i asgjësojnë.

Pëlqejnë kryelartësinë e kotësinë,

Duke u marrë me punët e qëllimet e të huajve,

E duke mos patur as edhe idenë se ku janë futur.

Hiqni ndryshkun nga zemrat tuaja,

E mos shikoni pluhurin në zemrën e tjetrit.

Kjo do të jetë më e mirë për ju,

Se pasha kohën do të jeni në humbje.

Hevzi ZEQIRI
Redaktoi: Hatixhe Zeqiri

Iftari 23

2009-09-12T11:45:00.000-07:00

Në iftaret që janë mëshirë

Takohen miq e akraba

Se janë përmalluar që së bashku

Si miq të hanë ndonjë iftarë

Dhe kur fillohet me të ngrënë

Zemrat qetësohen e të këqijat harrohen

Bazat e njerëzisë se ç’shpalohen

Në tryezat që bëhen pas iftarit

Për ata që nuk agjëruan

Bëjnë lutje për faljen e tyre

Kërkojnë të falur prej Falësit

Dhe udhëzim në rrugë të drejtë

Jo agjëruesit lë ta provojnë

Se a munden shpirtin ta qetësojnë

Gjoksi i tyre merr një flakë turpi

E cila kërkon të shuhet

Por ja që nefsi rrugën s’ia lëshon

Hevzi ZEQIRI

Iftari 22

2009-09-11T13:27:00.001-07:00

Duaja e jo të sinqertit nuk pranohet dhe është keq për t’ardhë,

Jo i sinqerti gati është i njejtë sikur të ishte gënjeshtarë.

Gënjeshtrat në ditë agjërimi marrin gjunah edhe më shumë,

Se është muaj që falen gjunahet e jo që shtohen palidhshmëritë.

E për atë që e pandeh tjetrin për gënjeshtarë,

Tjetri bën dua për të parin çdo syfir e iftarë.

Dhe kur thuhet një e vertetë nga mesi i shpirtit të t’sinqertit,

I hapen edhe më dyert për pranimin e lutjes së vet.

E për atë që bën dua për gënjeshtarin që mirë e njeh,

Zoti e shpërbleftë me të mirat që robi i Tij nuk i njeh.

Atij që i rreket gënjeshtra dhe shakaja pavend nga dikush tjetër,

Ai bën durim dhe pret shpërblimin që e ka vetëm për veten.

Duatë në syfir e në iftarë nuk kthehen duar thatë,

Për atë i akuzuari në këtë botë e në tjetrën është më me fat

I cili bën dua për udhëzimin e tjetrit drejtë një pozite më të lartë.

Hevzi ZEQIRI

redaktoi: Hatixhe Zeqiri

Iftari 21

2009-09-10T12:01:00.000-07:00

Biri i Ademit agjëroi

10 ditët e fyndit po i pret

Se gjysë e më tepër kaloi

Ditët e agjërimit gati i përfundoi

Dhe kur erdhi blloku i tretë

Lotët në faqe i rrëshqitën

Nga malli se kaloi kohën e vet

E Ramazan tjetër se di a pret

Mall e lot filluan t’i shtohen

Adhurimim e sinqertë e shpeshtoi

Se gati iku Ramazani

E çfarë përgatiti për atje ku do t’shkojë

Namazin e natës ia bëri vetes obligim

Se ka mallin e sevapeve të mëdha

Nuk ndalet së luturi natë e ditë

Dhe gjymtyrët i japin vazhdimisht sadaka

Hevzi ZEQIRI

Iftari 20

2009-09-09T11:35:00.000-07:00

Agjeroi sikur të tjerët por edhe më shumë.

Tërë jetën e kaloi në adhurim.

Ishte i mirë ndaj popullit të tij dhe ndaj urdhërit,

Të të lartit Zot.

Tërë jetën, një ditë po e një ditë jo,

Agjëronte pandërprerë nga bindja ndaj Zotit të tij,

Bujarit e të mirit me robërit e sinqertë të Tij.

Davudi a.s. bëri vepren që duhet pasohet,

Por, interesante,

Robi i Zotit sot nuk po arrin ta kryej atë obligim

As edhe një herë në vit.

Por do të kryhet inshaAll-llah

Se jemi bijtë e Ademit e të gjithë jemi gabimtarë.

Hevzi ZEQIRI

I mirë!

2009-09-09T06:03:00.000-07:00

Shiqoje trupin tënd dhe mirë mendo nga se je krijuar.

Kujtohu se nga ke ardhur në këtë botë dhe ku ke për t’shkuar.

Kur të të vijë dita të shtrihesh në shtrat,

Të mos i thuash vetes se ç‘farë bëre more i ngratë.

O njeri, ishe i burgosur në shpindën e babait tënd,

Përsëri i burgosur në barkun e nënës tënde të ndershme,

Burgosu në këtë jetë të shkurtër që të mos burgos Zoti në ahiret.

Le të qendiset gjoksi yt me më të mirën për të cilën je krijuar,

E të bëhesh nga ata që shpirti të lundron në hapsirë,

E cila asnjëherë nuk është e zbrazur nga krijesat prej drite,

Të cilat e madhërojnë Atë natë e ditë.

Njeriu si krijesë prej balte është i prirë për nga e mira.

Vepra e lig e tij bën që ai të ndjehet i thatë mu në mes të detit,

Që kur shikon përpjetë sheh shejtanin mbi kokën e tij

Ndersa për tjetrin që me një pikë ujë në shkretëtirë

Ngjallet e rritet sa të jetë jeta mbarë

Lirisht le të shiqojë poshtë se do t’i sheh krijesat e larta të Zotit të vet.

Hevzi ZEQIRI

Iftari 19

2009-09-08T11:32:00.001-07:00

Shpërpblimin, shpëtimin të gjithë e duam

Sikur të ishte gjë më e shtrenjtë e cila edhe është

E duam atë më shumë se familjet tona

E duam edhe më shumë se fëmijët tanë

Më shumë se baballarët e nënat tona

Më shumë se gratë tona dhe pasurinë tonë

Në një ditë të vështirë

Nga e cila u frikësuan edhe të përgëzuarit

Të cilët ishin të falur e të mbrojtur

Por kishin frikën nga Ai

Dhe kërkonin faljen e Tij

E duam shpëtimin nga Zoti i botërave

Në atë ditë kur nuk ka mbrojtje tjetër

Pos mbrojtjes së Tij

Po pse vetëm në atë ditë?

Pse vetëm atëherë?

Të jemi të bindur se agjërimi

Leximi i Kur’anit e falja e namazit

E të gjitha punët tona të mira

Do të ndërmjetësojnë për ne

Atë ditë kur më së shumti na duhen

Për të shpëtuar.

Faluni e agjëroni me bindje

Lexoni Kur’anin me bindje

Jepni sadaka me bindje

Se një ditë do t’u dalin para

E do të kërkojnë nga Zoti që t’u falë.

Hevzi ZEQIRI

Iftari 18

2009-09-08T05:20:00.000-07:00

Përkujtimi nga të vlefshmit

Është nga të sinqerit

Po edhe nga agjëruesit

Mësimdhënës e mësimmarrës

Në kohën kur më shumë duhej

Të shkruhet fjala e të lexohet

E bëri një njeri, por ama një

I cili e ndryshoi tërë botën

E bëri atë të shijshme

Të ëmbël e të kuptueshme

Të lehtë e të dashur

Edhe ky agjëronte

Edhe ky punonte

Edhe ky falej

Dhe ishte i bindur

Ndaj urdhërit të Zotit të tij

E që të gjithë e thërrasin Idriz a.s.

Hevzi ZEQIRI

Çobaneshë

2009-09-07T07:17:00.000-07:00

Hapi krahët moj e bukur

E më prit se po vi me mall

Të t’përqafoj sa të mundem

Por frajgem se frymën mos ta ndaj

Bukuria yte zemrën ma pushtoi

Që kur të pashë në shpatet e sharrit

Me dele rreth teje e me këngë fyelli

Me sy të mëdhenj po sa arra

Të bardhë si filxhani

Me bebëz shpirtëshkrirëse

Ku mund të shihja sytë e mi

Që më ngjallnin gërdi

Zemra yte me plot dashuri

Më pranoi me mallëngjim

Më deshi edhe pse i keq

Por e kuptove se zemra është e sinqertë

Hevzi ZEQIRI

Iftari 17

2009-09-06T13:13:00.000-07:00

A fluturon zemra?

Edhe zemra flutron.

Fluturon në gjithësi bashkë me yjet

Kur dashurinë e ka pranë vete

Me të cilën han e pin

Me të cilën udhëton ditë e natë

Kur e di se ka ku mbështetet.

A bëhet gjaku hirrë?

Po, bëhert hirrë e pa kulluar

E zhytur në llumin e së keqes

Kur e di se dashurinë se ka pranë vete

Me të cilën ka jetuar

Nga e cila ka fluturuar.

Dashurinë në zemër e ke o njeri

Po pse atëherë nuk bën që ajo të lulëzojë

Si dashuri nga më e mira

Nga më e dashura edhe nga krijesat e larta.

Njeriu është i prirë nga e mira

Pra behu i mirë se bashku me qenien tënde

E agjëro për hir të Zotit tënd Bujarë!

E për qëllim të kesh kënaqësinë e Tij

Me dashuri ndaj Tij.

Hevzi ZEQIRI

Të ndjek!!!

2009-09-06T04:51:00.000-07:00

Të vrapoja në qiellin e dashurisë,

Në qiellin e të lumturve pa ndalë,

Të më shkrihet shpirti nga lumturia,

E të pushoj në krahërorin tend.

Si një yll të çaj hapsirën,

E të shoh gjithë ato gjëra atje lartë,

E të habisja njerëzit në tokë,

Vetëm mua duke më shikuar.

Të fluturoj pas teje,

E të të ndjek me kënaqësi,

T’i puth sytë e bukura ime,

Se gjithësia të ka yll.

Të isha diell e gjithçka,

Që t’u shërbeja të gjithëve,

Që kënaqësia në zemër të vlon,

Po si vullkani kur hedh llavën.

Të t’skuq faqet nga rrezet e mia,

E të shtoj bukurinë.

E kush të t’shikojë le të çmendet,

Ndaj hijeshisë sate të kenë lakmi.

Hevzi ZEQIRI

Iftari 16

2009-09-05T11:36:00.003-07:00

Kur agjëruesi ditët e Rmazanit

I agjëron me sinqeritet të lartë,

Të gjitha ditët e tij më kujdes,

E bën lutje për ummetin për udhëzim,

All-llahu ia hap zemrën në frymën e Islamit.

Kur zemra e besimtarit

Hapet në frymën Islame,

Ajo zgjerohet në galaktika e hapsirë e jeton

Duke medituar në gjithçka ka në të

Dhe gjithmonë është i kënaqur,

Nga ato që Zoti i tij ia caktoi.

Hevzi ZEQIRI

Iftari 15

2009-09-04T14:27:00.000-07:00

Çka ke o hënë që po shikon

Me madhësinë tënde rrumbullake?

Mos shikon robërit e Zotit tënd,

Agjërues e joagjërues?

Ke dal në shesh po pesëmbëdhjetëshe

Dhe vështron me mallëngjim

Bën dritë e na gëzon

Për ditën që agjëruam

E sikur na porosit që të jemi

Edhe më të sinqertë

Se sa dimë për sinqeritetin

E jo vetëm sa jemi.

Hevzi ZEQIRI

Iftari 14

2009-09-03T15:13:00.001-07:00

Zoti njerëzit të njejtë nuk i bëri,

Edhe pse kishte fuqi e mundësi.